“บัดซบ กล้าลอบเล่นงานข้ารึ เห็นทีพวกเจ้าคงเบื่อชีวิตกันแล้ว!”
เถียนกุ้ยฮวาถูกพลองฟาดเข้าครั้งหนึ่ง ความเจ็บแล่นปราดขึ้นมาจากน่อง นางทรุดลงนั่งกับพื้น
ชายผู้นั้นหันกลับมา แสยะยิ้มชั่วร้าย ก่อนยกเท้าเหยียบลงบนเท้าของเถียนกุ้ยฮวา แล้วเงื้อพลองฟาดใส่นาง “ส่งมีดสั้นในมือมา!”
เถียนกุ้ยฮวาราวกับไม่รู้สึกเจ็บที่เท้า นางกัดฟันกวัดแกว่งมีดสั้นแทงเข้าที่ต้นขาของชายผู้นั้น
ชายผู้นั้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บแค้น เถียนกุ้ยฮวารีบหลบหลีก
“ท่านแม่ ท่านแม่เป็นอะไรหรือไม่?”
อวี๋ซิ่วพุ่งออกมาจากในห้อง นางจัดให้ถังถังกับท่านยายไปอยู่ในห้องของท่านลุงใหญ่แล้ว
“โอ้ คิดไม่ถึงว่าจะมีแม่นางน้อยอยู่ด้วย ผิวพรรณช่างงามผุดผ่อง คืนนี้พวกเราพี่น้องจะเข้าหอกันที่นี่!”
เสียงหัวเราะลามกดังขึ้นในลานบ้าน แววตาของเถียนกุ้ยฮวาเย็นเยียบ นางกำมีดสั้นแน่นแล้วแทงเข้าใส่ท้องของชายผู้นั้นอย่างแรง
เพียงครู่เดียว คนครึ่งหนึ่งก็ล้มลงกับพื้นแล้ว หัวหน้ากลุ่มไม่กล้าประมาทอีกต่อไป
“ทุกคนตั้งสติ! แย่งมีดสั้นจากมือพวกมันมาก่อน แล้วค่อยตีให้ตาย!” เขาถือเคียวไว้ในมือและเป็นคนแรกที่ฟาดเข้าใส่พี่รองเถียน ผู้มีฝีมือการต่อสู้แข็งแกร่งที่สุด
ด้ามเคียวของเขายาว พี่รองจึงเข้าใกล้เพื่อทำร้ายไม่ได้ แขนของพี่รองถูกเคียวฟันเป็นแผลฉกรรจ์ มีดสั้นแทบหลุดจากมือ
เขาฝืนทนความเจ็บแสบ กัดฟันเข้าปะทะต่อ
ท้ายที่สุด หลายคนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของโจรเร่ร่อนที่โหดเหี้ยมและฆ่าคนราวผักปลา ต่างได้รับบาดเจ็บกันถ้วนหน้า