หูต้าฮัวทรยศเถียนกุ้ยฮวาจนหมดเปลือก ถึงกับบอกตำแหน่งของนางให้พวกโจรรู้
บ้านของเถียนกุ้ยฮวาสังเกตเห็นได้ง่ายยิ่ง หน้าประตูบ้านมีต้นพุทราคดงออยู่ต้นหนึ่ง
คนกลุ่มนั้นมีสิบสองคน พวกเขาลอบมาถึงหน้าบ้านเถียนกุ้ยฮวาได้อย่างราบรื่น
ชายที่เป็นหัวหน้ากำเคียวบิ่นด้ามหนึ่งไว้ในมือ ยืนสั่งคนกลุ่มใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังหน้าประตู
คนรูปร่างสูงโปร่งหลายคนปีนขึ้นไปบนกำแพงอย่างชำนิชำนาญ
ค่ำคืนมืดสนิท มองไม่เห็นสภาพภายในลานบ้าน คนที่กระโดดลงจากกำแพงเป็นคนแรกเหยียบเข้ากับพงหนามบนพื้นเข้าอย่างจัง ความเจ็บปวดทำให้เขาร้องลั่น
เสียงร้องแหบพร่าทำลายความสงบของลานเล็ก เถียนกุ้ยฮวาที่กำลังโอบถังถังงีบหลับอยู่ในห้องพลันลืมตาขึ้น แววตาเย็นเยียบวาวโรจน์ด้วยประกายดุร้าย
มีคนบุกเข้ามาในลานบ้าน
ปฏิกิริยาแรกของนางคือหยิบมีดสั้นออกมา ส่วนอวี๋ซิ่วก็ทำเช่นเดียวกันแทบจะในเวลาเดียวกัน
โจรเร่ร่อนที่บุกเข้ามาในลานกระโดดเหยงเพราะความเจ็บปวด ไม่สนใจสิ่งใดอีก เขาฟันขวานลงตัดแม่กุญแจ ประตูใหญ่เปิดผาง คนอีกสิบเอ็ดคนที่อยู่นอกลานก็กรูกันเข้ามา
คนในบ้านย่อมไม่ได้ยินเสียงเหล่านี้ไม่ได้ พวกมันกล้ากำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้ ย่อมหมายความว่ามีกำลังมากพอ
คนทั้งครอบครัวได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ต่างตื่นขึ้นในฉับพลัน หัวใจพลันเต้นระทึก
“ท่านพ่อ มีโจรบุกเข้ามาข้างนอก!” พี่สะใภ้รองเถียนเอ่ยเสียงสั่น
“อย่าขยับ เจ้าอยู่ในห้อง คอยปกป้องตงตงให้ดี ข้าจะออกไปดู พวกที่มามิใช่คนจากหมู่บ้านเถาฮัว” พี่รองเถียนกำมีดสั้นไว้แน่นแล้วเดินออกไป