เถียนกุ้ยฮวาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
“หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านเห็นว่าควรจัดการอย่างไร?”
เฉินหวานซานเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาไร้ความรู้สึกใด ๆ ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อพวกมันเป็นเดนมนุษย์ที่ฆ่าคนชิงทรัพย์ เช่นนั้นก็ฆ่าทิ้งเสีย”
“ไม่รู้ว่าพวกมันพรากชีวิตคนไปแล้วกี่คน หากปล่อยออกไป ก็มีแต่จะทำให้คนถูกพวกมันฆ่าเพิ่มขึ้น มิสู้ให้ทุกอย่างจบลงที่หมู่บ้านเถาฮัว”
เรื่องนี้มิใช่เรื่องของบ้านเถี่ยจู้เพียงอย่างเดียว แต่เป็นเรื่องของหมู่บ้านเถาฮัวทั้งหมู่บ้าน
ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้าน เขาจะนิ่งดูดายไม่ได้
หลังจากเงียบไปอีกครู่หนึ่ง เฉินหวานซานก็กล่าวว่า “คนพวกนั้นให้ข้าจัดการเอง คืนนี้ครอบครัวพวกเจ้าตกใจไม่น้อย จงพักรักษาบาดแผลและเยียวยาจิตใจให้สบายเถิด”
เถียนกุ้ยฮวาค่อนข้างประหลาดใจกับคำพูดของหัวหน้าหมู่บ้าน ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงชาวบ้านคนอื่น ๆ ดังมาจากนอกประตู “ถูกต้อง เรื่องนี้ให้พวกเราจัดการเอง”
“เดนมนุษย์พวกนี้สมควรตาย ตายไปยังถือว่าถูกเกินไปด้วยซ้ำ”
“เรื่องสกปรกเปื้อนเลือดเช่นนี้ ให้พวกเราจัดการเอง ต่อให้คนพวกนั้นตายหมด พวกเจ้าก็อย่าได้รู้สึกเป็นภาระ พวกมันสมควรได้รับโทษแล้ว”
คำพูดของชาวบ้านทำให้เถียนกุ้ยฮวารู้สึกว่าคนเหล่านี้ไม่ได้ทำให้ความเมตตาของนางสูญเปล่า หัวใจที่เย็นชาแต่เดิมจึงมีไออุ่นขึ้นมาอีกครั้ง
“ได้ เช่นนั้นคงต้องรบกวนหัวหน้าหมู่บ้านและทุกท่านแล้ว”
เฉินหวานซานพาคนในหมู่บ้านออกไปหามศพโจรเร่ร่อนทั้งหมดในยามค่ำคืน คนที่สิ้นใจแล้วก็ขุดหลุมฝังทันที