เถียนกุ้ยฮวายืนตะลึงอยู่หน้าร้านค้าเรียงรายเป็นแถว
รอบข้างไม่มีผู้ใดเดินผ่าน นางจึงทำได้เพียงใช้วิธีที่ทึ่มที่สุด เดินถามทีละร้าน
นางก้าวขึ้นบันได ผลักประตูร้านที่อยู่ใกล้ตนที่สุดเข้าไป
“สวัสดี ยินดีต้อนรับ ต้องการตัดผมหรือย้อมผมเจ้าคะ?”
ชายหนุ่มรูปงามกลุ่มหนึ่งสวมเสื้อกล้ามสีดำ เผยต้นแขนพร้อมกันเอ่ยต้อนรับ ทำเอานางสะดุ้งตกใจ
สวรรค์! เหตุใดเส้นผมของคนเหล่านี้จึงมีสีสันหลากหลาย ทั้งสีเหลือง สีแดง และสีเทา
“ขออภัย ข้าเข้าผิดร้าน ข้าต้องการซื้อยา” นางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
“ร้านขายยาอยู่ร้านข้าง ๆ ขอรับ” ชายหนุ่มผมสีเหลืองเอ่ยเตือนอย่างมีน้ำใจ
“ขอบคุณ ขอบคุณ”
เถียนกุ้ยฮวาไปถึงร้านขายยา แล้วก็พบคนคุ้นหน้าจริง ๆ เป็นหมอหญิงคนเดิมเมื่อวาน
“คนในครอบครัวข้าถูกเคียวบาด ต้องซื้อยาอะไรบ้าง? คนหนึ่งถูกบาดที่ข้อมือขวา เลือดไหลมาก อีกคนบาดเจ็บที่แขนซ้าย ข้าควรซื้อยาอะไร?”
เดิมทีพนักงานหญิงตั้งใจจะถามว่ายังมีคนในครอบครัวเป็นไข้หรือไม่ ทว่าพอเห็นบาดแผลบนใบหน้าของนางก็ชะงักไป
เมื่อได้ฟังก็ขมวดคิ้วถามว่า “เคียวแบบใด แผลยาวแค่ไหน? เหตุใดไม่ไปโรงพยาบาล?”
“ถูกเคียวบาด แผลยาวถึงเพียงนี้ เลือดหยุดแล้ว แต่หากปล่อยไว้ในอากาศร้อนโดยไม่รักษา แผลจะเน่าเปื่อย”
เถียนกุ้ยฮวากำมือทั้งสองแน่น กังวลว่าจะซื้อยาไม่ได้
“บ้านข้าไม่มีโรงพยาบาล คนในครอบครัวไม่สะดวกมาที่นี่ ข้าจึงมาได้เพียงผู้เดียว”
นางมองพนักงานหญิงอย่างร้อนใจ “มียาที่ช่วยได้หรือไม่?”