จู่ ๆ คนผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้ที่มา ราวกับภูตผี จนวิญญาณของหมอหลิวแทบหลุดออกจากร่างด้วยความตกใจ
“นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
“กุ้ยฮวา เจ้า...”
“เจ้าเป็นคนหรือเป็นผีกันแน่?”
หมอหลิวเอ่ยถามพลางกุมอก พูดติด ๆ ขัด ๆ อยู่นานกว่าจะเอ่ยจบ
เถียนกุ้ยฮวาไม่คิดว่าหมอหลิวจะอยู่ในห้อง พอนึกได้ว่าโอสถที่นางนำกลับมายังต้องอาศัยหมอหลิวช่วยดูแล บอกความจริงแก่เขาช้าหรือเร็วก็ต้องบอกอยู่ดี
นางฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “หมอหลิว ข้าย่อมเป็นคนอยู่แล้ว”
“เช่นนั้นเมื่อครู่เจ้า...” หัวใจที่เต้นกระหน่ำของหมอหลิวยังไม่สงบลง
“หมอหลิว เรื่องนี้ข้าค่อยอธิบายให้ท่านฟังภายหลัง ข้านำโอสถกลับมาด้วย รบกวนท่านช่วยทำแผลให้พี่รองกับหลานชายทั้งสองของข้าที”
เขาไม่เห็นกุ้ยฮวาออกไปข้างนอก แล้วนางไปเอายามาจากที่ใด?
เถียนกุ้ยฮวาหยิบยาในตะกร้าสะพายหลังออกมาทั้งหมด แล้วแนะนำสรรพคุณของยาแต่ละชนิดทีละอย่าง
คนตระกูลเถียนเห็นบรรจุภัณฑ์แปลกตาเหล่านี้จนชินแล้ว แต่หมอหลิวเพิ่งเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก
“นี่คืออะไร? สิ่งนี้เบาหวิวเช่นนี้คืออะไร? ดูไม่เหมือนกระดาษ แต่กลับบางเบากว่ากระดาษเสียอีก”
“อีกอย่าง เข็มเรียวยาวนี่เหตุใดจึงติดอยู่กับหลอด? แล้วหลอดนี้ทำจากสิ่งใด?”
“เจ้าบอกว่านี่ใช้ป้องกันบาดทะยักหรือ? ก่อนหน้านี้ข้าเคยได้ยินมาว่า มีคนถูกมีดทื่อบาดแล้วไม่ใส่ใจ ภายหลังกล้ามเนื้อกระตุก หายใจลำบากจนเสียชีวิต ที่แท้สิ่งนั้นเรียกว่าบาดทะยักนี่เอง”
“หมอหลิว ท่านช่วยฉีดยาให้พวกเขาได้หรือไม่?”