หูต้าฮัวหาใช่คู่มือของเถียนกุ้ยฮวาไม่
เถียนกุ้ยฮวาเพียงเบี่ยงตัวเล็กน้อยโดยไม่ลงมือ หูต้าฮัวก็พุ่งพลาด ล้มหน้าคะมำลงกับพื้นอย่างจัง
เถียนกุ้ยฮวากลั้นหัวเราะไม่อยู่ จึงหลุดหัวเราะออกมา
เฉินหวานซานเพิ่งขนเสบียงกลับถึงบ้าน ก็ได้ยินว่าหูต้าฮัวก่อเรื่อง จึงเร่งรุดย้อนกลับมา
เห็นหูต้าฮัวนอนแผ่อยู่บนพื้น เขาก็ปวดหัวจนแทบแตก จึงขมวดคิ้วสั่งชาวบ้านคนอื่น ๆ ว่า “ไปหาแผ่นไม้มา แล้วหามนางกลับไป อย่าปล่อยให้อยู่ตรงนี้ขวางหูขวางตาผู้คน”
หูต้าฮัวล้มจนเห็นดาวระยิบระยับไปหมด ครั้นได้สติ นางก็ฟุบอยู่บนแผ่นไม้แล้วตะโกนลั่น “เถียนกุ้ยฮวา อย่าเพิ่งได้ใจไป ลูกสาวข้ากำลังจะมารับข้าเข้าเมืองไปเสวยสุขแล้ว ถึงตอนนั้นอยากกินเท่าไรก็กินได้ทั้งนั้น”
ต่อให้นางได้กินเนื้อเซียน ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเถียนกุ้ยฮวา
เถียนกุ้ยฮวาสีหน้าเรียบเฉย มองคนหามหูต้าฮัวจากไป
เมื่อคนจากไปแล้ว ลานเล็กก็สงบลง ชาวบ้านพากันเข้ามาปลอบเถียนกุ้ยฮวา
“กุ้ยฮวา อย่าไปถือสานางเลย นางก็เป็นคนเช่นนี้แหละ”
“ใช่ นางก็ส่วนนาง พวกเราก็ส่วนพวกเรา วางใจเถิด พวกเราจะไม่ทำตามหูต้าฮัวเด็ดขาด”
เถียนกุ้ยฮวาไม่มีความเป็นปรปักษ์ต่อชาวบ้านผู้มีน้ำใจเหล่านี้
นางยิ้มกล่าวว่า “ทุกคนวางใจเถิด ข้าเป็นคนยุติธรรม รู้ดีว่าทุกคนเป็นคนเช่นไร จะไม่พาลใส่พวกท่านหรอก”
“วันนี้ก็ไม่เช้าแล้ว ทุกคนกลับไปทำอาหารเถิด หวังว่าวันนี้พวกท่านจะได้กินอิ่มและนอนหลับฝันดี”
คำขอบคุณทั้งหลายล้วนอยู่ในใจ แม้ภายหลังชาวบ้านจะมีชีวิตดีขึ้นและมั่งคั่งขึ้น ก็ยังไม่เคยลืมค่ำคืนนี้