อวี๋ซิ่วสะดุ้งเฮือก รีบหันหลังพุ่งเข้าไปในห้องทันที
เมื่อหลายคนตระหนักได้ถึงบางอย่าง ต่างก็กรูกันเข้าไปในห้อง จังหวะนั้นเองพวกเขาก็ขวางหูต้าฮัวไว้ได้พอดี
ถังถังที่ควรนอนหลับอยู่บนเตียงกลับตกลงไปกองกับพื้น มือทั้งสองข้างกำชายกางเกงของหูต้าฮัวไว้แน่น
หูต้าฮัวไม่สนใจสิ่งใด เตะเข้าที่ไหล่เล็กผอมของถังถังพลางตวาด “ปล่อย! นังใบ้ตัวซวย ถ้ายังไม่ปล่อย ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
เมื่อเถียนกุ้ยฮวาเห็นภาพนี้ โทสะก็พลุ่งขึ้นจรดศีรษะในพริบตา ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ นางพุ่งเข้าไปเตะหลังหูต้าฮัวอย่างแรง
หูต้าฮัวเผลอเหยียบฟืนแห้ง จึงหลบเข้าไปซ่อนตัวในโอ่งเปล่าภายในลานบ้าน ครั้นเห็นคนเหล่านั้นไปค้นดูที่ส้วมกับห้องครัว นางก็ลอบย่องเข้าไปในห้องของถังถังอย่างเงียบเชียบ
เอื้อมมือคลำอยู่ครู่หนึ่ง ใต้หมอนของถังถังก็มีของประหลาดให้สัมผัสได้
ขณะที่นางกำลังจะหยิบออกมาดูว่าคือสิ่งใด ถังถังก็ถูกเสียงรบกวนจนตื่นและลืมตาขึ้น
ได้กลิ่นคนแปลกหน้า ทั้งยังคิดจะขโมยอมยิ้มที่ยายซื้อให้อีก คนผู้นี้ต้องเป็นคนร้ายแน่
ถังถังไม่พูดพร่ำทำเพลง อ้าปากกัดแขนของนางทันที
หูต้าฮัวเจ็บจนทนไม่ไหว จึงกระชากถังถังตกจากเตียง เรื่องนี้ทำให้คนด้านนอกแตกตื่น
เมื่อรู้ว่าคงหนีไม่พ้นแล้ว นางก็ลงมือเตะถีบถังถังที่อยู่บนพื้นอย่างบ้าคลั่งเพื่อแก้แค้น
ถังถังเป็นเพียงเด็กสามขวบ ยามนี้เจ็บจนร้องไห้จ้า
เถียนกุ้ยฮวาเตะหูต้าฮัวล้มลงกับพื้น อวี๋ซิ่วรีบพุ่งเข้าไปอุ้มถังถังขึ้นมา “ถังถัง ให้แม่ดูหน่อย เจ็บตรงไหน รีบบอกแม่เร็วเข้า”
ถังถังร้องไห้จนหายใจหอบสะอึกสะอื้น ไม่อาจเอ่ยวาจาได้เลย
เถียนกุ้ยฮวาโกรธจนแทบคลั่ง นางคร่อมหูต้าฮัวไว้แล้วตบหน้าอีกฝ่ายอย่างแรงสองฉาด