“นางต้องซ่อนเนื้อไว้ไม่น้อยแน่ มีเนื้อแล้วยังไม่แบ่งให้พวกเรากิน ยังกล้าพูดว่าตนมีจิตใจเมตตาอีกหรือ”
หูต้าฮัวริษยาจนแทบคลุ้มคลั่ง
นางไม่ได้กินเนื้อมาสามปีแล้ว จนแทบลืมไปว่าเนื้อมีรสชาติอย่างไร
เฉินหวานซานชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยิน เขาตวัดสายตาเย็นชามองนาง “เจ้ามีจมูกอยู่คนเดียวหรือ ปากของเจ้าก็มีอยู่คนเดียวหรือ ของที่ผู้อื่นกินจะเกี่ยวอะไรกับเจ้า”
“หม่านถุน ดูแลภรรยาของเจ้าให้ดี หากนางกล้าก่อเรื่อง ข้าจะเอาความกับเจ้า”
หม่านถุนเป็นสามีของหูต้าฮัว เป็นคนซื่อ ๆ เงียบขรึม ไม่ค่อยพูดจา
เมื่อถูกหัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยชื่อ เขาก็ตอบเสียงอู้อี้ “อืม หัวหน้าหมู่บ้านวางใจ ข้าทราบแล้ว”
หูต้าฮัวถูกตำหนิ จึงเดินจากไปด้วยความขุ่นเคือง
เฉินหวานซานกับหัวหน้าหมู่บ้านอีกหลายคนเดินตามหลังอย่างไม่เร่งรีบ มีคนหนึ่งถามเสียงเบาว่า “หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านก็ได้กลิ่นใช่หรือไม่ หลายวันมานี้ข้าได้กลิ่นหอมจากบ้านกุ้ยฮวา รู้สึกว่าแต่ละครั้งกลิ่นไม่เหมือนกัน แต่ล้วนเป็นของอร่อยทั้งนั้น”
“ข้าก็ได้กลิ่น ต้องเป็นกลิ่นเนื้อแน่”
“ทุกครั้งข้าต่อแถวแลกเสบียงอยู่ท้ายสุด ก็เพื่อจะได้สูดกลิ่นเนื้อเพิ่มอีกสักสองครั้ง ข้านึกว่ามีแต่ข้าที่ได้กลิ่นเสียอีก”