“ใช่แล้ว สิบเหรียญ เสื้อผ้าตัวนี้ใส่หน้าร้อนแล้วเย็นสบาย ไม่อบเหงื่อ ทั้งยังระบายอากาศได้ดี ต่อให้ใส่แค่หน้าร้อนเดียวแล้วทิ้งก็ไม่เสียดายเงินสิบเหรียญ” หญิงชราสวมหมวกที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น
เถียนกุ้ยฮวาจะตัดใจใส่แค่หน้าร้อนเดียวแล้วทิ้งได้อย่างไร กางเกงตัวนี้เนื้อผ้าดีถึงเพียงนี้ ทั้งยังยืดหยุ่น จะเป็นไปได้อย่างไรที่ใส่หน้าร้อนเดียวก็ขาดแล้ว
นางเห็นว่ากางเกงเหล่านี้ค่อนข้างหลวม จึงเลือกตัวที่แคบที่สุดมาห้าตัวจากกองกางเกง แล้วถือไปคิดเงินพร้อมกัน
วันนี้เดินดูได้ไม่ถึงครึ่งก็หมดเวลาเสียแล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาเดินต่อ
ถังถังกำลังเล่นอยู่ในลานบ้าน พอเห็นเถียนกุ้ยฮวาปรากฏตัว ก็ทิ้งตั๊กแตนตัวน้อยในมือ แล้วโผเข้าหาอ้อมอกนาง เสียงหวานนุ่มเอ่ยเรียก “ท่านยาย”
เถียนกุ้ยฮวาลูบศีรษะเล็ก ๆ ของนาง “ทายสิว่าท่านยายซื้อของดีอะไรกลับมาให้เจ้า”
ดวงตากลมโตดุจอำพันของเด็กน้อยกะพริบปริบ ๆ นางเอียงศีรษะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า “ไม่เอา”
“ท่านยาย ถังถังมีน้ำตาล ไม่เอา”
“คราวนี้ไม่ใช่น้ำตาล” เถียนกุ้ยฮวาพลิกฝ่ามือ ของประดับผมรูปสตรอว์เบอร์รีแวววาวก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ
“ว้าว!” ดวงตาของเด็กน้อยเป็นประกายขึ้นทันใด