ข้างกันยังมีกล่องกระดาษอีกหลายใบที่ยังไม่ได้แกะ เถียนกุ้ยฮวาจึงเดินเข้าไปช่วยแกะกล่องกระดาษทั้งหมด
ชายชราหัวล้านหันมาเห็นนางก็เอ่ยว่า “เป็นเจ้านี่เอง หลายวันมานี้ไม่เห็นมาเก็บของเก่าเลย ไปไหนมาหรือ?”
เขานึกว่ายายเฒ่าคนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเสียแล้ว
ตอนพบกันครั้งแรก นางผอมจนแทบเหลือแต่กระดูก ดวงตาโปน แก้มตอบ เสื้อผ้าสกปรกขาดรุ่งริ่ง ดูไร้ชีวิตชีวาโดยสิ้นเชิง
เขาไม่เห็นนางมาหลายวัน จึงอดเป็นห่วงอยู่หลายวันไม่ได้
รู้อย่างนี้แต่แรก น่าจะช่วยนางให้มากกว่านั้น
คราวนี้เมื่อได้พบกัน นางกลับดูแตกต่างไปบ้าง
ใบหน้ามีรอยยิ้มจริงใจสดใส เสื้อผ้าที่สวมแม้ไม่ฉูดฉาด แต่ใหม่และสะอาด ใบหน้าดูมีสีสันขึ้นไม่น้อย ไม่เหลืองซีดอีกแล้ว ทั้งยังล้างหน้าจนสะอาดสะอ้าน
ดวงตาที่เคยไร้แววว่างเปล่าราวกับวิญญาณหลุดลอย บัดนี้เปล่งประกายเจิดจ้า ขณะมองเขาพร้อมรอยยิ้ม
“ข้าได้งานที่ตลาดผัก ทำอยู่หลายวัน จึงไม่มีเวลามาเก็บของเก่าต่อ”
เถียนกุ้ยฮวาขยับมือทำงานไปด้วย มัดกล่องกระดาษที่แกะแล้วเป็นมัดเรียบร้อย จากนั้นก็เก็บขวดน้ำพลาสติกโยนลงในถุงของชายชราหัวล้าน
“น้องสาว จะทำอะไรน่ะ?”
“ท่านเก็บคนเดียวช้าออก ข้าว่างอยู่ ช่วยท่านหน่อย”
นางรู้ดีว่าเมื่อก่อนชายชราตั้งใจช่วยนาง นางจึงมีข้าวคำแรกกิน
นางคิดอยู่เสมอว่าต้องขอบคุณเขา วันนี้ในที่สุดก็มีโอกาสเสียที
“พี่ชาย ท่านมาเก็บของเก่าที่แถวนี้ทุกวันหรือ?” นางถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
“ประมาณนั้น ถ้าไม่มีลมฝนก็ออกมาเดินเล่นบ้าง”
เถียนกุ้ยฮวาจดจำไว้ ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะมาลองเสี่ยงโชคดู นำแอปริคอตแห้งที่บ้านติดมาฝากเขาชิมด้วย
ที่บ้านไม่มีอะไรดี ๆ พอจะนำมาให้ได้เลย
หวังว่าถึงตอนนั้นพี่ชายหัวล้านจะไม่รังเกียจ
“พี่ชาย ท่านเดินแถวนี้อยู่บ่อย ๆ รู้หรือไม่ว่าบริเวณนี้มีที่ไหนขายผ้าบ้าง? ข้าอยากซื้อผ้ากลับไปตัดเสื้อให้เด็ก ๆ ที่บ้าน”