“ท่านแม่ นั่นใช่หมาป่าหรือไม่?”
อวี๋ซิ่วกำลังกินอยู่ดี ๆ ร่างพลันแข็งทื่อ เสียงที่เปล่งออกมาสั่นระริกจนมิอาจควบคุม
เถียนกุ้ยฮวาเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหมาป่าตัวหนึ่ง ดวงตาเปี่ยมแววอำมหิตจากความหิวโหย น้ำลายไหลย้อยอยู่ด้านหลังถังถัง
นางแทบหายใจไม่ออก ทั้งที่อากาศร้อนจัด ทว่าชั่วพริบตากลับรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ร่างกายชาวาบด้วยความหวาดกลัว
“ถังถัง!” อวี๋ซิ่วร้องลั่น เตรียมจะพุ่งเข้าไป ทว่าเถียนกุ้ยฮวากดนางไว้แน่น พร้อมเตือนเสียงแผ่ว “อย่าร้อง! อย่าขยับ!”
หมาป่าอยู่ใกล้ถังถังที่สุด หากพวกนางพุ่งเข้าไป ก็ใช่ว่าจะเร็วไปกว่าหมาป่า
“อวี๋ซิ่ว น้องเล็ก อย่ากลัวไปเลย ข้าอยู่ตรงนี้” พี่รองเถียนตกใจจนสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ กว่าจะตั้งสติได้ก็ล้วงมีดสั้นออกมา
สืออันสงบสติได้ก่อนใคร เขาเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านอาหญิง ในมิติยังมีเนื้อดิบหรือไม่?”
“มี ซี่โครงก่อนหน้านี้ยังเหลืออยู่” เถียนกุ้ยฮวาเข้าใจความหมายของเขาในทันที
เพียงพริบตา ซี่โครงชิ้นใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในมือ นางขว้างมันออกไปไกล
กลิ่นหอมของเนื้อดิบเย้ายวนยิ่งกว่าคนเป็น หมาป่าตัวนี้ไม่โง่ ไม่นานก็ประเมินได้ว่าการจู่โจมมีความเสี่ยงเพียงใด ดวงตาเย็นเยียบชวนขนลุกของมันจับจ้องคนทั้งกลุ่มอย่างระแวดระวัง ก่อนค่อย ๆ ย่างเข้าไปหาซี่โครง
มันยื่นจมูกเข้าไปดมเนื้ออย่างแรง ครั้นแน่ใจว่าไม่มีอันตรายก็คาบเนื้อแล้วพุ่งหายเข้าไปในพุ่มไม้
หมาป่าจากไปแล้ว แต่คนทั้งครอบครัวยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่อาจเรียกสติกลับมาได้เนิ่นนาน
อวี๋ซิ่วเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปกอดถังถังแน่น น้ำตาร่วงลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ถังถังไม่ต้องกลัว ไม่มีอะไรแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว”