เถียนกุ้ยฮวาไม่อาจสนใจเรื่องอื่นได้อีก นางก้าวยาว ๆ มุ่งไปยังแผงของหวังจวี๋ทันที
น้องหวังช่วยเหลือนางไว้ตั้งมากมาย ยามนี้น้องหวังประสบปัญหา นางย่อมไม่อาจนิ่งดูดาย
นางจอดรถเข็นไว้ในที่ที่ไม่กีดขวาง ก่อนจะแหวกผู้คนเข้าไปโดยไม่ลังเล
เวลานี้น้องหวังไม่อยู่ มีเพียงชายแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังฉุดกระชากชงชง
พี่หลานกำลังตบตีกับหญิงชราท่าทางไม่น่าเข้าใกล้คนหนึ่ง
แขนของชงชงแทบจะถูกกระชากจนหลุดจากข้อ เด็กน้อยตกใจจนใบหน้าซีดเผือด ร้องไห้จนตัวสั่น
“ข้าไม่ไป ข้าจะอยู่กับแม่ ข้าไม่กลับบ้านย่า”
เถียนกุ้ยฮวาฟังแล้วก็รู้ทันทีว่า ชายผู้นี้คือสามีชั่วที่ทุบตีทั้งภรรยาและลูก
เจ้าสารเลวนี่ยังมารังแกคนหลังหย่าขาดกันแล้วอีก
เถียนกุ้ยฮวาปรี่เข้าไปตบหน้าชายผู้นั้นฉาดใหญ่
“ไม่เห็นหรือว่าแขนชงชงแทบหักแล้ว เจ้าเป็นพ่อประสาอะไร?”
ชายผู้นั้นถูกตบจนมึนงง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงได้สติ
“เจ้าเป็นใครกัน?”