บทที่ 49 โจรเร่ร่อนบุกเข้าหมู่บ้าน
วันนี้หูต้าฮัวตั้งใจเข้าเมืองไปสืบข่าวสักหน่อย
แต่เดินไปได้ครึ่งทาง กลับพบโจรเร่ร่อนกลุ่มหนึ่งที่โหดเหี้ยมอำมหิต เที่ยวฆ่าคนปล้นชิงไปทั่ว
พวกมันมีคนอยู่กลุ่มหนึ่ง ไม่น้อยกว่าสิบคน ทุกคนล้วนเป็นบุรุษร่างสูงใหญ่ ในมือถืออาวุธกันทั้งนั้น
พวกมันไม่สนว่าเป็นใคร และไม่สนว่ามีเสบียงหรือไม่ พบใครก็ฆ่าและปล้น
นางเคราะห์ร้าย บังเอิญพบพวกมันกำลังฆ่าคนแล้วแบ่งเนื้อกิน
เดิมทีคิดจะหลบไปให้พ้น แต่โชคร้ายที่ท้ายที่สุดก็ยังถูกพวกมันพบเข้า
นางขายข่าวว่าครอบครัวเถียนกุ้ยฮวามีเสบียงกินไม่หมด ทั้งยังพาพวกมันมาถึงนอกหมู่บ้าน ก่อนจะคลานกลับบ้านอย่างทุลักทุเล
ยามนี้เมื่อนึกถึงภาพพวกมันกินเนื้อคน นางก็ยังคลื่นเหียนอยากอาเจียน ขนลุกชันไปทั้งตัว ร่างกายสั่นเทาควบคุมไม่อยู่
เมื่อได้ฟังคำพูดของนาง เฉินหม่านถุนก็หวาดกลัวอยู่บ้าง “จะไม่ถึงขั้นมีคนตายกระมัง พวกเรายัง...”
“ยังอะไรอีก! มีคนตายก็สมควรแล้ว!” หูต้าฮัวกัดฟันกรอด
“วันนั้นเถียนกุ้ยฮวาเกือบตีข้าตาย นางตายเสียได้ก็ดี ยิ่งทั้งครอบครัวตายหมดก็ยิ่งดี”