เถียนกุ้ยฮวาหยิบแตงโมครึ่งลูกออกมาจากมิติ แล้วใช้มีดผลไม้หั่นเป็นชิ้น ๆ
นางเห็นพี่สาวอ้วนหั่นเช่นนี้
คนในบ้านยังไม่ทันเข้ามาล้อม ก็ถูกกลิ่นหอมสดชื่นดึงดูดเสียก่อน
“กลิ่นอะไรหรือ หอมเหลือเกิน ของที่อาสะใภ้เล็กนำกลับมาวันนี้ต้องอร่อยแน่” ตงตงจูงถังถังวิ่งเข้ามาเป็นคนแรก
“ว้าว อาสะใภ้เล็ก นี่คืออะไรหรือ?” ตงตงถาม ดวงตาเป็นประกาย
มันมีสีแดง อีกทั้งยังมีจุดสีเข้มอยู่ด้านบน
ถังถังก็จ้องเถียนกุ้ยฮวาตาเป็นประกายเช่นกัน
เถียนกุ้ยฮวายื่นให้เด็กน้อยทั้งสองคนละชิ้น “นี่เรียกว่าแตงโม พวกเจ้าลองชิมดู”
เด็กน้อยทั้งสองรับไปเพียงดมกลิ่น ไม่มีใครกัดสักคำ
“ท่านแม่กิน” ยามนี้ถังถังพูดสองคำได้คล่องแล้ว
ตงตงถือแตงโมเอ่ยว่า “ข้าจะเอาไปให้ท่านย่าและท่านแม่”
“ท่านย่ามาแล้ว เจ้าใช้มือเล็ก ๆ สกปรกหยิบเองก็จงกินเองเถิด ท่านย่าไม่อยากกินของที่เจ้าจับ” เฝิงเหล่าไท่เดินกะเผลกเข้ามาในห้อง
อวี๋ซิ่วกับพี่สะใภ้รองก็ตามเข้ามาด้วย
“ท่านแม่ นี่คืออะไรหรือ? ก่อนหน้านี้พวกเราไม่เคยเห็นสิ่งนี้เลย” อวี๋ซิ่วสูดกลิ่นหอมอย่างละโมบ
กลิ่นหอมหวานสดชื่นนี้ทำให้ผู้สูดดมรู้สึกปลอดโปร่งไปถึงหัวใจ
เถียนกุ้ยฮวายื่นให้ทุกคนคนละชิ้น ก่อนกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “นี่เรียกว่าแตงโม เป็นผลไม้ชนิดหนึ่ง มีน้ำอยู่มาก กินแล้วช่วยดับกระหายได้”
อาหารแข็ง ๆ ทั่วไป เฝิงเหล่าไท่เคี้ยวไม่ไหวแล้ว แต่แตงโมลูกนี้ดูเหมือนจะไม่บาดฟัน
“เช่นนั้นข้าต้องลองชิมดูสักหน่อยแล้ว”
เพียงกัดคำแรก เฝิงเหล่าไท่ก็ชะงักไปชั่วขณะ นางห้ามน้ำแตงโมที่ไหลออกมาไม่ทัน มันจึงไหลลงมาตามมุมปาก นางเสียดายจนรีบยกมือปิดไว้