มันฝรั่งซอยถูกยกขึ้นโต๊ะ ทันใดนั้นทุกคนก็พากันมามุงดู
“นี่คืออาหารอะไรหรือ?” เถียนชุนถามด้วยความสงสัย
พี่รองเถียนช่วยรับคำ “ไม่ว่าจะเป็นอาหารอะไร ของที่น้าหญิงนำกลับมาย่อมต้องอร่อยแน่”
“ท่านย่า ลองชิมเร็วเข้า” เถียนชุนถือ ตะเกียบเร่งเร้า
“เจ้าช่างไม่ได้เรื่องที่สุด” เฝิงเหล่าไท่ถลึงตามองเขา แต่ตัวนางเองก็อดหยิบตะเกียบขึ้นมาไม่ได้
พอเข้าปากก็กรุบกรอบ ทว่าเหตุใดจึงรู้สึกชาลิ้นอยู่บ้างเล่า
เฝิงเหล่าไท่ลงมือคีบแล้ว คนอื่น ๆ จึงพากันเอื้อมมือไปหยิบอาหาร
เถียนชุนเล็งวงกลมสีแดงในมันฝรั่งซอยมานานแล้ว ของประหลาดเช่นนี้ไม่เคยพบเห็นมาก่อน ทั้งยังใส่มาเพียงนิดเดียว ย่อมต้องเป็นของล้ำค่า เขาต้องลองชิมดู
เขาคีบขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วใส่ปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ
เหตุใดในปากจึงร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับไฟกำลังลุกอยู่เล่า!
“ซี้ด ๆ น้าหญิง วงกลมสีแดงนี่คืออะไรหรือ กินได้จริงหรือ? อ๊า ฮ่า ๆ...”
เถียนชุนแลบลิ้นเหมือนลูกสุนัข ร้อนจนลุกขึ้นยืนหมุนวนอยู่กับที่ไม่หยุด
“กินได้สิ คนในแดนเซียนซื้อกับข้าวแทบทุกคนล้วนหยิบสิ่งนี้ติดมือไปด้วยหนึ่งกำมือ” เถียนกุ้ยฮวาตอบอย่างมั่นใจ
นางสงสัย จึงคีบขึ้นมาชิ้นหนึ่งหมายจะลองชิมเช่นกัน
“ท่านแม่ ให้ข้าลองชิมก่อนเถิด” อวี๋ซิ่วเอ่ยขัดขึ้น
พี่รองเถียนกล่าวด้วยว่า “ให้ข้าลองก่อน หากแน่ใจว่าไม่มีปัญหา พวกเจ้าค่อยกิน”
“เผื่อพวกเราทำผิดวิธีเล่า ให้ข้าลองก่อน พวกเจ้าอย่าเพิ่งแตะต้อง”
เขาคีบใส่ปาก ค่อย ๆ เคี้ยวชิม รู้สึกร้อนผ่าว แต่ดูเหมือนจะต่างจากอาการร้อนปากเพราะดื่มน้ำร้อนอยู่บ้าง