หลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย หนิวหงก็ค้อมคำนับเขาเม่าเอ๋อร์ตรงหน้าอย่างนอบน้อม
ปากพึมพำไม่หยุด
คำนับครั้งที่หนึ่ง: ขอให้เทพภูเขาคุ้มครองให้การเข้าป่าครั้งนี้ของฉันปลอดภัยไร้อันตราย
คำนับครั้งที่สอง: ขอให้เทพภูเขาประทานหมูป่าให้ฉันล่ามาได้ จะได้มีเนื้อกินจนอิ่มท้องกับน้องสาว
คำนับครั้งที่สาม: ขอให้เทพภูเขาคุ้มครองให้ฉันกับน้องสาวมีสุขภาพแข็งแรง ปราศจากโรคภัยและเคราะห์ร้าย
เมื่อคำนับเสร็จ
หนิวหงก็เริ่มเตรียมอาวุธ
เพียงคิดวูบเดียว ปืนไรเฟิลซุ่มยิงหนึ่งกระบอกกับปืนพกหนึ่งกระบอกก็ปรากฏตรงหน้า
เขาตรวจสอบอย่างละเอียดจนแน่ใจว่าชิ้นส่วนทุกชิ้นทำงานได้ดี จากนั้นก็ขันที่เก็บเสียงเข้ากับปืนทีละกระบอก แล้วดันกระสุนเข้ารังเพลิง
เขาเก็บปืนลูกซองเก่าที่สะพายอยู่บนไหล่เข้าไปในคลังแสงด้วย เผื่อไว้ใช้ยามจำเป็น
ขณะเดียวกัน หน้าไม้ทหารหนึ่งคันก็ปรากฏขึ้นในมือ ภายในบรรจุลูกดอกหน้าไม้ไว้ห้าดอก มีระยะยิงแม่นยำ 200 เมตร และอานุภาพร้ายแรง
มันเป็นอาวุธที่เหมาะอย่างยิ่ง ทั้งใช้โจมตีและป้องกันตัวในระยะประชิด
เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว
หนิวหงหยิบกล้องส่องทางไกลทหารขึ้นมาสำรวจรอบด้านเพื่อหาเหยื่อ
“เงียบจริง ๆ!”
หลังมองไปรอบหนึ่งและได้ยินเสียงหิมะบนต้นไม้ร่วงกราวลงมา หนิวหงก็อดทอดถอนใจไม่ได้
ทว่าตอนนั้นเอง ท้องกลับส่งเสียงร้องโครกครากขึ้นมาอย่างไม่ถูกเวลา
หนิวหงรีบคว้าหิมะก้อนหนึ่งใส่ปาก ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วร่างทันที
เขาค่อย ๆ กลืนน้ำหิมะลงไป ความหิวในท้องจึงบรรเทาลงเล็กน้อย
“เฮ้อ กลับมาเกิดใหม่แล้ว แต่ร่างกายนี้ก็ยังอ่อนแอเกินไป
ต้องรีบหาเหยื่อมากินให้อิ่ม ไม่อย่างนั้นได้แข็งตายอยู่กลางภูเขานี่แน่”
เมื่อตัดสินใจได้ หนิวหงก็ไถสโนว์บอร์ดไปช้า ๆ ท่ามกลางป่าเขา ค่อย ๆ มองหาเหยื่อข้างหน้า พยายามเต็มที่ไม่ให้เกิดเสียงแม้แต่นิดเดียว จะได้ไม่ทำให้เหยื่อที่ซ่อนตัวอยู่ไหวตัว