“พี่หง เลิกมองได้แล้ว หัวหน้ากองกับเสมียนหนิวเดินไปไกลแล้ว”
ได้ยินเสียงเรียก หนิวหงจึงหันไปมองจางเฉียวอิง เห็นสีหน้าเธอเต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนจะเหลือบมองมือทั้งสองข้างที่ถือกระติกน้ำร้อนกับแก้วเคลือบ แม้จะสวมถุงมือ แต่คงถูกความหนาวจนแดงไปหมดแล้ว
อากาศหนาวขนาดนี้ ถนนก็มีแต่น้ำแข็งกับหิมะ ทั้งลื่นทั้งแฉะ...
...
“พี่หง!”
จางเฉียวอิงเห็นหนิวหงจ้องตัวเองจนเหม่อ ใจก็พลันเขินอายขึ้นมา ใบหน้าเหลืองซีดมีสีแดงระเรื่อ เธอร้องเรียกเบา ๆ อย่างขวยเขิน
พอได้ยินเสียงเตือน หนิวหงก็รู้ตัวทันทีว่าทำตัวเสียมารยาท รีบพูดว่า
“พี่สะใภ้ อากาศหนาวขนาดนี้ ถนนก็เดินลำบาก ทำไมถึงนึกเอาน้ำมาให้ผมล่ะครับ?”
“เฮ้อ! ตอนลุงเทียนไฉจัดงานให้นาย ฉันได้ยินหมดแล้ว เขาตั้งใจกลั่นแกล้งนายชัด ๆ
ช่วงทางยาวขนาดนั้น ไม่รู้ว่านายต้องทำถึงเมื่อไร ฉันกลัวนายทำงานจนหมดแรง เลยเอาอะไรมาให้ดื่มสักหน่อย”
จางเฉียวอิงลดเสียงพูดจนเบามาก ต่อให้หนิวเหลียนเซิงตั้งใจเงี่ยหูฟังทั้งสองข้าง ก็ยังไม่ได้ยินสักคำ
“ฮึ!”
หนิวหงส่งเสียงฮึดฮัดอย่างแรง แสดงความไม่พอใจสุดขีด แต่ก็ไม่ได้พูดเรื่องนี้ต่อ กลับเปลี่ยนเรื่องว่า
“พี่สะใภ้ ให้ผมถือกระติกน้ำร้อนให้เถอะครับ!”
“ได้”
จางเฉียวอิงเหลือบมองหนิวเหลียนเซิงที่อยู่ไม่ไกล แล้วตอบรับเบา ๆ ก่อนส่งกระติกน้ำร้อนกับแก้วเคลือบในมือให้หนิวหง จากนั้นก็หันหลังเดินกลับหมู่บ้านไปพร้อมกับเขา
...
หนิวเซี่ยงตงกับหนิวเทียนไฉที่แยกไปก่อนหน้านี้เดินเคียงกันอยู่บนถนนใหญ่ คุยกันเสียงเบา แต่หัวข้อสนทนากลับเป็นเรื่องหนิวหง