เงียบ!
เงียบงันราวกับความตาย
แม้แต่เสียงลมหายใจก็คล้ายถูกแช่แข็ง บรรยากาศในตำหนักกดดันจนทุกคนใจสั่น แทบหายใจไม่ออก
ท่ามกลางสถานการณ์เหลวไหลเช่นนี้ เหล่าสนมต่างผุดความคิดหนึ่งขึ้นในใจ หรือเมื่อครู่พวกนางจะฟังผิดไป?
แต่...
แต่คำที่ผู้ดูแลใหญ่ชิ่งเอ่ยนั้นชัดเจนว่าเป็น...
คำเรียกนั้นแทบจะหลุดจากริมฝีปาก ทว่าเหล่าสนมต่างข่มมันลงไปอย่างยากเย็น ไม่กล้าคิดต่อ
แม้ลี่เฟย์จะผ่านคลื่นลมมานับไม่ถ้วน ทว่ายามนี้ยังเผลอเหม่อลอยไปชั่วขณะ กว่าจะหาเสียงของตนพบ นางก็เอ่ยถามว่า “ผู้ดูแลใหญ่ชิ่ง ท่านบอกว่าหีบผ้าแพรนี้ค้นพบจากที่ใดหรือ?”
ชิ่งอันค้อมกายคำนับ แล้วกล่าวซ้ำอีกครั้ง “ตำหนักเฟิ่งอี๋พ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อได้รับคำยืนยันอีกครั้ง เหล่าสนมจึงจำต้องเชื่อ
พวกนางไม่ได้ฟังผิด
พิษที่ทำให้ฮุ่ยเฟย์หมดสติ ถูกพบในตำหนักเฟิ่งอี๋
ท่ามกลางความเงียบงัน สายตาทั้งตำหนักล้วนจับจ้องไปยังฮองเฮาลั่ว
สภาพของฮองเฮาลั่วผิดปกติมาตั้งแต่ครู่ก่อนแล้ว
ตอนค้นพบหีบใบนั้นจากตำหนักเซียนชุน ข้างในเป็นพิษที่นางสั่งให้คนวางไว้อย่างชัดเจน เหตุใดจึงกลายเป็นผงลูกโอ๊กไปได้?
ไม่ถูกต้อง
ชั่วพริบตา ความคิดนับไม่ถ้วนพลันผุดขึ้นในสมองของฮองเฮาลั่ว
เป็นคนในวังทรยศนางหรือ?
ไม่ ฮองเฮาลั่วปฏิเสธข้อสันนิษฐานนี้อย่างรวดเร็ว คนใต้บังคับบัญชาของนางไม่มีทางทรยศ เพราะครอบครัวของพวกนางยังอยู่ภายใต้การควบคุมของนางและจวนสกุลลั่ว
คนในวังไม่มีทางทำเช่นนั้น และไม่กล้าทำด้วย
แล้วความผิดพลาดเกิดขึ้นที่ใด?
ท้ายที่สุดฮองเฮาลั่วคิดได้เพียงความเป็นไปได้เดียว
นั่นคือหลานเฟย์พบพิรุธ จึงเปลี่ยนพิษในหีบเป็นผงลูกโอ๊ก