ฮุ่ยเฟย์หมดสติ ทั้งยังพัวพันถึงหลานเฟย์ มุมปากของลี่เฟย์ในตำหนักแทบกดรอยยิ้มไว้ไม่อยู่
เช่นนี้ก็ดียิ่ง
หากฮุ่ยเฟย์ไม่มีวันฟื้นขึ้นมาได้อีก หลานเฟย์ถูกปลดจากตำแหน่ง เช่นนั้นก็จะไม่มีผู้ใดแย่งชิงตำแหน่งพระสนมอันดับหนึ่งไปจากนางอีก
นางอดซ้ำเติมไม่ได้ “หลานเฟย์ช่างเก่งกาจนัก เมื่อครู่ยังเสแสร้งห่วงใยองค์ชายรอง ที่แท้จิตใจอำมหิต คิดการชั่วร้าย!”
ฮองเฮาลั่วซึ่งนั่งนิ่งอยู่บนที่นั่งมานานก็ตรัสขึ้น ดวงตาเผยความผิดหวังอย่างปิดไม่มิด “หลานเฟย์ เจ้าเลอะเลือนแล้ว!”
เมื่อครู่ฮองเฮาลั่วถูกจักรพรรดิปัดหน้าเช่นนั้น ย่อมรู้สึกอับอายเป็นอย่างยิ่ง
ทว่าเมื่อเห็นแผนการดำเนินไปอย่างราบรื่น ความว้าวุ่นในใจก็คลายลงไปกว่าครึ่ง
นางคิดว่าตนวางแผนได้อย่างรอบคอบแล้ว
เมื่อหลานเฟย์ถูกปลด องค์ชายใหญ่ก็ไม่อาจเป็นภัยคุกคามได้อีก ทั้งฮุ่ยเฟย์เอง ยาพิษนั้นออกฤทธิ์ร้ายแรง เกรงว่านางคงไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีก
เช่นนี้ เมื่อมองไปทั่วทั้งวังหลัง ผู้ที่เหมาะสมที่สุดจะเลี้ยงดูฉีรุ่ยก็มีเพียงนาง
นางเป็นทั้งมารดาเอกและน้าสาว ตำหนักเฟิ่งอี๋ย่อมเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับฉีรุ่ย
คิดเช่นนี้แล้ว ฮองเฮาลั่วก็รู้สึกโล่งใจขึ้นทีละน้อย
ท่ามกลางสายตาเคลือบแคลงและตำหนิจากคนทั้งตำหนัก สีหน้าของหลานเฟย์พลันซีดเผือด นางรีบปฏิเสธเสียงแข็ง “ฝ่าบาท ฮองเฮาเพคะ เป็นไปไม่ได้ หีบใบนี้เป็นของหม่อมฉันจริง แต่สิ่งของข้างใน หม่อมฉันไม่เคยเห็นมาก่อน”
จักรพรรดิบนที่ประทับยังมิได้ตรัสสิ่งใด ลี่เฟย์ก็แค่นเสียงเย็นชาขึ้นมาก่อน “หลานเฟย์ เจ้ากล้าทำแต่ไม่กล้ารับหรือ?”
รูม่านตาของหลานเฟย์หดเล็ก น้ำตาเอ่อคลอขึ้นในดวงตาอย่างรวดเร็ว นางกล่าวอย่างร้อนรน “พี่หญิงลี่เฟย์ หม่อมฉันกล้าสาบานต่อสวรรค์ เรื่องนี้มิใช่ฝีมือหม่อมฉัน หากผิดคำสาบาน ขอให้ฟ้าผ่าตาย!”