จุมพิตของจักรพรรดิร้อนแรงยิ่งนัก
มิได้ทะนุถนอมความงามแม้แต่น้อย
ริมฝีปากอ่อนนุ่มของนางถูกเขาคลอเคลียซ้ำแล้วซ้ำเล่า พัวพันแนบชิดไม่ยอมผละ
เสิ่นเจียอวี้ถูกกดท้ายทอยไว้ จึงหลบเลี่ยงไม่ได้ ทำได้เพียงจำใจรับความหวานล้ำทั้งหมด
แผ่นหลังช่วงเอวของนางวาบหวามจนแทบละลาย ความซ่านซ่านแล่นปราดขึ้นตามแนวสันหลัง ก่อนระเบิดเป็นแสงขาวพร่างพรายตรงหน้า
เสิ่นเจียอวี้อ่อนระทวยราวสายน้ำแห่งวสันต์
ภายใต้การช่วงชิงเช่นนี้ นางแทบจะนั่งไม่อยู่ เรี่ยวแรงกว่าครึ่งถ่ายเทลงบนร่างบุรุษ
กระทั่งแทบหายใจไม่ออก...
เสิ่นเจียอวี้ทุบเพ่ยเยี่ยนหลายหมัด ในที่สุดจึงได้สูดอากาศบริสุทธิ์
เพ่ยเยี่ยนเพียงหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย นอกนั้นไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง
ส่วนเสิ่นเจียอวี้นั้น...
ชาดบนริมฝีปากเลอะเลือน ลมหายใจรวนเร แม้แต่หางตายังแดงก่ำจากการถูกจุมพิต ดวงตาพร่างด้วยหยาดน้ำจาง ๆ ใบหน้าขาวผ่องไร้ตำหนิแต้มสีแดงระเรื่อ
ภายใต้แสงสลัว ใบหน้าน้อยยิ่งดูงดงามเย้ายวนชวนใจหวั่น
ดวงตาดำสนิทของเพ่ยเยี่ยนลึกล้ำดุจห้วงเหว ในใจพลันเกิดอารมณ์ที่ยากควบคุมขึ้นมาอย่างหาได้ยาก—นางทำให้ใจเขาคันยุบยิบ
ประหนึ่งมีเพลิงร้อนโหมไหม้อยู่ภายในกาย ทำให้ความปรารถนาไม่รู้จักพอ
ทว่าในค่ำคืนนี้ เขาไม่คิดจะข่มกลั้น
นางปรารถนาสิ่งใด เขาก็มอบให้
ส่วนผลที่ตามมา นางก็ต้องรับไว้ให้ไหว
เพ่ยเยี่ยนออกแรงประคอง ยกนางขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงแหบพร่าอยู่บ้าง “พักพอหรือยัง?”
เสิ่นเจียอวี้ตอบว่ายัง