“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”
มิน่าเล่าฮุ่ยเฟย์จึงหักหน้าฮองเฮาต่อหน้าผู้คน ที่แท้ก็เป็นเรื่องราวของพี่น้องที่แตกหักกัน
เพิ่งถวายพระพรวันแรกก็ได้ชมเรื่องสนุก ทั้งยังได้รู้เรื่องเก่าแก่เช่นนี้อีก
วังหลังแห่งนี้ช่างลึกล้ำยิ่งนัก
คนเก่าคนแก่มีความสัมพันธ์ซับซ้อนเกี่ยวพันกัน ซ่อนคมไว้ในถ้อยคำ ขณะเดียวกันคนรุ่นใหม่ก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างกระสับกระส่าย
เสิ่นเจียอวี้รู้สึกว่า วันข้างหน้าคงยิ่งน่าสนใจขึ้นเรื่อย ๆ
*
จันทร์ลอยพ้นยอดไม้
ตำหนักฉือหนิง
หลังสวดพระสูตรจบ ไทเฮาเสิ่นก็สนทนากับลี่มั่วมั่วอย่างผ่อนคลาย “ก่อนหน้านี้เวยสิงส่งข่าวเข้ามาหลายครั้ง บอกว่าอาอวี้ซุกซนเอาแต่ใจ ให้ข้าคอยดูแลนางให้มากหน่อย แต่บัดนี้ข้าเห็นว่าอาอวี้ดีมาก ไหนเลยจะเอาแต่สร้างความกังวลดังที่เขาว่า”
ลี่มั่วมั่วรินชาให้นาง “เมื่อวานไทเฮาทรงเห็นจดหมายจากท่านกั๋วกงแล้วไม่วางพระทัย จึงให้บ่าวไปสืบข่าว แต่ใครจะรู้ว่าคนของเราไปถึงตำหนักอี้ฮวาแล้วกลับถามอะไรไม่ได้ความ ได้แต่คำตอบบ่ายเบี่ยงทั้งสิ้น เวลาสั้น ๆ เพียงเท่านี้ กุ้ยผินเหนียงเหนียงก็รู้จักควบคุมผู้ใต้บังคับบัญชาได้ถึงเพียงนี้ เห็นได้ว่าทรงมีฝีมือสูงส่ง คิดดูแล้วที่ท่านกั๋วกงกล่าวว่านางเอาแต่ใจ คงเป็นเพียงยามปกติที่ชอบงอนเล็ก ๆ น้อย ๆ ส่วนเรื่องใหญ่ กุ้ยผินเหนียงเหนียงย่อมมีความคิดเป็นของตนเอง นับเป็นผู้มีหลักการอย่างยิ่ง”
ไทเฮาเสิ่นรับถ้วยชามาจิบหนึ่งคำ “ข้าก็คิดเช่นนั้น อีกอย่าง ข้าคิดว่าอาอวี้มีนิสัยเอาแต่ใจอยู่บ้างกลับเป็นเรื่องดี นางมีชีวิตชีวาและเปี่ยมชีวิตจิตใจ ดีกว่าหญิงงามที่ไร้ชีวิตชีวาและน่าเบื่อพวกนั้นมาก”
“เป็นเช่นนั้นเพคะ” ลี่มั่วมั่วคล้อยตามพร้อมรอยยิ้ม “กุ้ยผินเหนียงเหนียงมิใช่เพียงมีความคิดเป็นของตนเองเมื่อพบเรื่องราว ยังมีจิตกตัญญูต่อไทเฮาเหนียงเหนียงอีกด้วย ได้ยินว่าเมื่อทรงตั้งพระทัยถือศีลปฏิบัติธรรม นางก็ยืนกรานจะอยู่เป็นเพื่อน ความตั้งใจเช่นนี้หาได้ยากยิ่งเพคะ”