ตำหนักเว่ยยาง ตำหนักข้าง
ไฉหนี่ว์หร่วนเหม่อลอยนั่งอยู่บนตั่งนุ่ม ทอดสายตามองทิวทัศน์นอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย
จิ่นเอ๋อร์ นางกำนัลคนสนิทของนาง มิได้กลับมาพร้อมกันเมื่อครู่
แต่ไฉหนี่ว์หร่วนเข้าใจดีว่า เกรงว่าชีวิตของจิ่นเอ๋อร์คงยากจะรักษาไว้ เมื่อวานจิ่นเอ๋อร์เพิ่งมีเรื่องกับคนจากตำหนักอี้ฮวา ยามนี้แม้แต่นางเองยังถูกลดขั้นและหมดวาสนา จุดจบของจิ่นเอ๋อร์ย่อมคาดเดาได้ไม่ยาก
เมื่อคิดเช่นนี้ แววตาของไฉหนี่ว์หร่วนก็ยิ่งหม่นหมอง นางดูราวกับไร้วิญญาณ ขดตัวเป็นก้อนอยู่บนตั่งนุ่ม ไม่ร้องไห้ ไม่เอ่ยวาจา
เหล่านางกำนัลที่คอยรับใช้เกรงว่านางจะเกิดเหตุไม่คาดคิด จึงเร่งให้คนไปตามหมอหลวงมา
หลังตรวจรักษาอยู่ครู่หนึ่ง หมอหลวงกล่าวว่าไม่มีอาการร้ายแรง
เหล่าข้ารับใช้ที่คอยดูแลไฉหนี่ว์หร่วนจึงค่อยโล่งอก ขอเพียงไม่เป็นไรก็ดีแล้ว หากองค์ชายในครรภ์เกิดเรื่องขึ้นมา พวกนางย่อมรับผิดชอบไม่ไหว
เมื่อส่งหมอหลวงกลับไปแล้ว ครั้นเห็นเจ้านายของตนเป็นเช่นนี้ พวกนางก็รู้สึกไม่สบายใจ ต่างพากันเข้ามาปลอบโยน
แต่ไฉหนี่ว์หร่วนกลับไม่สะทกสะท้าน ไม่เอ่ยคำใด
เหล่าข้ารับใช้หมดหนทาง ได้แต่ถอยออกไป ปล่อยให้นางอยู่ตามลำพังอย่างสงบ
จนกระทั่งเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังขึ้น
ไฉหนี่ว์หร่วนซึ่งขดตัวอยู่ในมุมห้องในที่สุดก็มีปฏิกิริยา แววตาของนางเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เงยหน้ามองอย่างตะลึงงัน
ทันทีที่เห็นผู้มาเยือน นางก็ร้องไห้โฮออกมา “พี่หญิง”
เสี่ยวอี๋ฉินรีบเข้ามาโอบนางไว้ในอ้อมแขน ลูบหลังที่สั่นเทาเบา ๆ “ข้ามาแล้ว อย่ากลัวไปเลย”