แรกเริ่มเสิ่นเจียอวี้ยังรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดเสียดแทงถึงกระดูกจากฝ่ามือ ทว่าเมื่ออยู่ในอ้อมแขนที่มั่นคงและกว้างใหญ่ ได้กลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้จันทน์ นางกลับรู้สึกง่วงงุนขึ้นมา
“เสิ่นเจียอวี้?”
“เจียอวี้?”
“……”
เสียงเรียกจากภายนอกแว่วเข้ามา แรกเริ่มเสิ่นเจียอวี้ยังพอส่งเสียงตอบรับได้แผ่วเบา แต่ต่อมาเมื่อสติค่อย ๆ เลือนราง นางก็จมดิ่งสู่ความมืดมิดอันไร้สิ้นสุด
เมื่อลงจากแท่นจางหมิง เพ่ยเยี่ยนมิได้อุ้มนางกลับตำหนักเซวียนเจิ้ง หากมุ่งตรงไปยังตำหนักอี้ฮวาซึ่งอยู่ใกล้กว่า
หลังวางนางลงบนตั่งในตำหนักชั้นใน เพ่ยเยี่ยนตบแก้มนางเบา ๆ แต่ไร้ปฏิกิริยา นางหมดสติไปแล้ว
เพ่ยเยี่ยนถามว่า “ในวังมียาห้ามเลือดหรือไม่”
ย่อมมี ทั้งยังนำมาจากจวนด้วย
หงหลิงหยิบออกมาจากตู้ทันที ก่อนค้นหาขวดยาห้ามเลือดชั้นดีแล้วยื่นให้
เพ่ยเยี่ยนรับมา
เขาสั่งให้คนนำอ่างน้ำร้อนมา จากนั้นจึงเลื่อนผ้าเช็ดหน้าออกจากฝ่ามือของเสิ่นเจียอวี้
ผ้าชั้นนอกแกะออกได้ง่าย ส่วนชั้นในเพราะถูกกดทับจึงติดแนบกับเนื้อและเลือดไปแล้ว