เสิ่นเจียอวี้สงบจิตใจ ตั้งสมาธิเต็มที่
นางเหลือบมองไปด้านข้างอย่างแนบเนียน
นี่ไหนเลยจะดูคล้าย ที่แท้ก็คือไฉหนี่ว์หร่วน!
เพียงแต่สวมอาภรณ์นางกำนัลอยู่เท่านั้น
เกือบหนึ่งเดือนแล้วที่ไม่ได้พบไฉหนี่ว์หร่วน ทั้งร่างของนางซูบผอมจนน่าหวาดหวั่น ผิวพรรณอิ่มเอิบเปล่งปลั่งแต่เดิมเลือนหายไป แก้มตอบ โหนกแก้มเด่นชัด ดวงตาคู่นั้นดำสนิทว่างเปล่า ประหนึ่งมีเปลวไฟผีลุกโชนอยู่เป็นกลุ่ม
ปฏิกิริยาแรกของเสิ่นเจียอวี้คือ ไฉหนี่ว์หร่วนมีบางอย่างผิดปกติ
สภาพจิตใจของนางผิดปกติ ดูคลุ้มคลั่งและหวาดระแวง อีกทั้งนางไม่ควรปรากฏตัวที่นี่ ทั้งยังสวมเครื่องแต่งกายของนางกำนัล
เรื่องนี้มีพิรุธ
เสิ่นเจียอวี้ยังไม่ทันได้สั่งหงหลิงกับลวี่เอ้อ ก็เห็นสิ่งของในมือไฉหนี่ว์หร่วนสะท้อนประกายเย็นวาบ
ที่แท้เป็นมีดสั้นเล่มหนึ่งซึ่งเปล่งประกายเย็นเยียบ
เสิ่นเจียอวี้ใจสะท้าน เพิ่งมองตามสายตาของนางไป ก็เห็นไฉหนี่ว์หร่วนเริ่มลงมือแล้ว
นางยืนอยู่เบื้องหลังเสี่ยวอี๋ฉินที่กำลังยิ้มพลางชมดอกไม้ไฟ ก่อนแทงมีดสั้นเข้าใส่ร่างอีกฝ่ายอย่างฉับพลัน แล้วชักออกอย่างรวดเร็ว