ที่จริง เพียงเพ่ยเยี่ยนก้าวเข้ามาในงานเลี้ยง เขาก็สังเกตเห็นนางแล้ว
แม้วันนี้สตรีทั้งงานจะสวมอาภรณ์หรูหรา ประดับไข่มุกหยกงามระยับ ทว่านางกลับโดดเด่นสะดุดตา งดงามจนชวนให้ผู้คนตื่นตะลึง
แม้เพ่ยเยี่ยนจะครองบัลลังก์มาหลายปี พบเห็นหญิงงามล่มเมืองมานับไม่ถ้วน แต่ก็จำต้องยอมรับข้อหนึ่ง
ลูกพี่ลูกน้องผู้นี้ของเขางดงามอย่างแท้จริง
โฉมสะคราญเป็นหนึ่ง จนบุปผางามทั้งปวงยังต้องก้มศีรษะ
แต่เรื่องนิสัยนั้น... ยังคงเอาแต่ใจตามอำเภอใจ
ต่อหน้าพระสนมมากมาย นางยังกล้าทำเรื่องบ้าบิ่นเช่นนี้ ถึงขั้นยั่วยวนเขา
แววตาเพ่ยเยี่ยนลุ่มลึกขึ้นเล็กน้อย ทว่าไม่ได้หักหน้านาง ครั้นถึงคราวที่นางกล่าวถวายพระพร เขาก็เอ่ยเสียงเรียบว่า “เจ้ามีน้ำใจแล้ว”
สายตาของทั้งสองสบกันชั่วขณะ
บางสิ่งที่ยากจะเอ่ยชัดพลันไหลเวียนแผ่ขยายอยู่กลางอากาศ
เสิ่นเจียอวี้เป็นฝ่ายถอนสายตาก่อน นางยกมือดื่มสุราในจอกจนหมด
จากนั้นเหล่าพระสนมคนอื่น ๆ ก็เริ่มกล่าวถวายพระพร ส่วนเพ่ยเยี่ยนหันไปทางอื่น
หลังพระสนมทั้งหกตำหนักกล่าวถวายพระพรแล้ว องค์ชายทั้งสองก็เข้ามาถวายพระพรเพ่ยเยี่ยนตามลำดับ
เพ่ยเยี่ยนแตกต่างจากไทเฮาเสิ่นผู้เปี่ยมเมตตา สีหน้าที่เขามีต่อองค์ชายทั้งสองเคร่งขรึมเย็นชา ดูเป็นบิดาที่เข้มงวดผู้หนึ่ง
หลังจากนั้นก็ถึงคราวถวายของขวัญวันพระราชสมภพ