ก่อนที่บุตรคนที่สองจะถือกำเนิด ฮ่องเต้และฮองเฮาเคยพูดคุยกับฉีหยวนอย่างจริงจัง
เนื้อหาก็มีเพียงว่า เสด็จพ่อและเสด็จแม่รักเจ้ายิ่งนัก ต่อให้มีน้องชายหรือน้องสาว ความรักที่มีต่อเจ้าก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
แต่ในความเป็นจริง นับตั้งแต่เพ่ยฉีเจินถือกำเนิด ฮ่องเต้และฮองเฮากลับเอาใจใส่เขามากกว่าฉีหยวน
ทว่าไม่ใช่เพราะลำเอียง
เป็นเพราะเด็กคนนี้นอนเก่งเหลือเกิน ทั้งยังชอบก่อเรื่องวุ่นวาย!
ฮ่องเต้และฮองเฮาต่างคิดว่าเขาคงป่วย จึงเอาใจใส่เป็นพิเศษ
แม้แต่ฉีหยวนยังเป็นห่วงว่าน้องชายจะเลี้ยงไม่รอด จึงมักเฝ้าอยู่ข้างเตียง ไม่ยอมจากไปไหน
ตั้งแต่แรกเกิด เขาก็มีเรื่องแปลกประหลาดอยู่ทุกหนแห่ง
อย่างเช่น มีเด็กที่ไหนไม่ดื่มน้ำนมจากแม่นมบ้างเล่า?
แต่เพ่ยฉีเจินกลับเป็นเด็กประหลาดเช่นนั้น เพิ่งคลอดออกมา ต่อให้หิวจนร้องไห้ก็ยังไม่ยอมดื่มนม
เสิ่นเจียอวี้เป็นกังวล จึงให้หมอหลวงจากสำนักแพทย์หลวงผลัดกันตรวจ ต่างก็กล่าวว่าไม่มีปัญหา ลวี่เอ้อจับชีพจรตรวจก็กล่าวว่าไม่มีปัญหาเช่นกัน
นอกจากหมอหลวงแล้ว นางถึงกับเชิญหมอผู้เชี่ยวชาญด้านโรคเด็กที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงเข้าวังมา แต่ก็ยังตรวจไม่พบความผิดปกติ
จะปล่อยให้เด็กหิวตายไปต่อหน้าต่อตาก็ไม่ได้ เสิ่นเจียอวี้จึงให้คนกรอกนมวัวต้มใส่ปากเขา ผลคือเขากินอย่างเอร็ดอร่อย เลอะเต็มใบหน้า
เสิ่นเจียอวี้ไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี
เมื่อเพ่ยฉีเจินโตขึ้นอีกหน่อย เสิ่นเจียอวี้ก็พบว่าเขานอนมากกว่าเด็กทั่วไป
ตอนฉีหยวนอายุเท่านี้ กลางคืนมากที่สุดก็นอนเพียงหกชั่วยาม ปกตินอนสี่หรือห้าชั่วยามก็ตื่นแล้ว
ส่วนเพ่ยฉีเจินนอนได้ถึงแปดชั่วยาม หากไม่มีใครปลุก เขาก็ยังนอนต่อได้นานกว่านั้น
เรื่องนี้ทำให้เสิ่นเจียอวี้เป็นกังวล
แต่ผลจากการเชิญหมอมีชื่อเสียงมาตรวจตลอดหลายปีคือ องค์ชายสามร่างกายแข็งแรงดี ไม่มีปัญหาใด