เรื่องออกทะเลนั้น เพ่ยฉีเจินเอ่ยถึงมาตั้งแต่อายุสิบขวบ จนกระทั่งอายุสิบหกปี
ในวินาทีที่เรือสมุทรสร้างเสร็จ เสิ่นเจียอวี้จึงตระหนักอย่างแท้จริงว่า นางรั้งเขาไว้ไม่ได้แล้ว
เขาจะจากไปจริง ๆ
คนทั้งครอบครัวเปิดอกพูดคุยกันตลอดทั้งคืน
เสิ่นเจียอวี้มองใบหน้าที่คล้ายคลึงกับพระบิดาของเขา กลั้นเสียงสะอื้นแล้วถามว่า “เจ้าตั้งใจจะไม่รับบัลลังก์ ยืนกรานจะจากไปจริงหรือ?”
บุตรทั้งสองคน นางรักอย่างเท่าเทียมกัน ไม่มีผู้ใดมากน้อยไปกว่ากัน
เดิมทีนางคิดไว้ว่า ผู้มีความสามารถย่อมได้ครองบัลลังก์ ผู้ใดมีความสามารถ ผู้นั้นก็เป็นฮ่องเต้
แต่ไม่คาดคิดว่า ความมุ่งหมายของเขาจะไม่ได้อยู่ที่ต้าจิ่ง หากอยู่ไกลออกไปนับหมื่นลี้
เพ่ยฉีเจินพยักหน้า ใบหน้าเปี่ยมด้วยความองอาจของเด็กหนุ่ม “เสด็จแม่ ลูกตัดสินใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เสิ่นเจียอวี้ยังอยากกล่าวสิ่งใดอีก ทว่าคำพูดกลับติดอยู่ในลำคอเพราะเสียงสะอื้น ไม่ว่าอย่างไรก็เอ่ยออกมาไม่ได้
นางซบอยู่ในอ้อมแขนของเพ่ยเยี่ยน กลั้นน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า
ฉีหยวนมองน้องชายที่นางทะนุถนอมมาตั้งแต่เล็ก แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “ฉีเจิน เจ้าคิดถี่ถ้วนแล้วหรือ การออกทะเลนั้นอันตรายรอบด้าน ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ หากเจ้าคิดจะยกบัลลังก์ให้ข้า เช่นนั้นพี่หญิงขอบอกเจ้าในยามนี้ว่า ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามอบบัลลังก์แก่ข้า”