เข้าสู่เดือนสิบสองแล้ว เทศกาลปีใหม่ใกล้เข้ามาทุกที
ทั้งสองต่างยุ่งวุ่นวายมาโดยตลอด
เมื่อถึงช่วงปลายปี ในที่สุดก็มีเวลาว่างพอดี ประจวบเหมาะกับเจิ้นกั๋วกงและฮูหยินที่เข้าวังมาด้วย ทั้งครอบครัวจึงนั่งล้อมวงรับประทานอาหารพร้อมหน้ากัน
เพ่ยเยี่ยนคีบอาหารให้เสิ่นเจียอวี้อย่างเป็นธรรมชาติ มีทั้งแกงปลาเมนูโปรดที่นางชอบกินเป็นประจำ ทั้งยังตักใส่ชามให้นางอีกหนึ่งถ้วย
เสิ่นเจียอวี้รับมา กำลังจะดื่มอย่างเบิกบาน ใครจะรู้ว่าทันทีที่น้ำแกงปลาเข้าปาก นางกลับรู้สึกถึงกลิ่นคาวรุนแรงอย่างยิ่ง
ความรู้สึกนั้นพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ ทำให้นางคายออกมาในทันที
เพ่ยเยี่ยนขมวดคิ้ว โยนผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนเลอะไปด้านหนึ่ง พลางลูบหลังนางแล้วถามว่า “ลวกปากหรือสำลักอะไรหรือไม่?”
ดวงตาของเสิ่นเจียอวี้เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา “ไม่อร่อยเลย คาวเหลือเกิน”
เพ่ยเยี่ยนกำลังจะเอาผิดห้องเครื่อง
ฮูหยินกั๋วกงลองดื่มแกงปลาคำหนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยความสงสัยว่า “ไม่เห็นคาวเลย ยังเป็นรสชาติที่เจ้าชอบดื่มเหมือนเดิม”
เพ่ยเยี่ยนยื่นน้ำสะอาดให้นางบ้วนปาก แล้วลองชิมเองคำหนึ่ง รสชาติสดหวานอย่างที่ฮูหยินกั๋วกงกล่าวจริง ๆ มิได้มีกลิ่นคาวเลย
นี่มันเรื่องอันใดกัน?
ไทเฮาเสิ่นมองท่าทางของเสิ่นเจียอวี้ พลันเข้าใจบางอย่างขึ้นมา “ตั้งครรภ์แล้วหรือไม่?”