เล่นเกมนี้แล้ว…จะตายหรือ?
เฉินเสวียนเบิกตากว้าง จ้องคำแนะนำสำหรับมือใหม่ โดยเฉพาะสองประโยคแรก ฝ่ามือพลันสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย
แต่ไม่นาน เขาก็กดความไม่สบายใจในใจลง แม้แต่ความตื่นเต้นวูบหนึ่งที่เจ้าตัวยังไม่ทันรู้ตัวก็เช่นกัน จากนั้นจึงรีบอ่านต่ออย่างร้อนรน
“อย่าตื่นเต้น! อย่ากลัว!
《วิถียุทธ์》คือสมบัติล้ำค่าแห่งอารยธรรมมนุษย์! ทั้งยังเป็นเมล็ดพันธุ์ที่เปิดทางให้มนุษยชาติวิวัฒนาการ
แม้ไม่มีใครรู้ รวมถึงทางการของทุกประเทศ ว่าเกมอัศจรรย์นี้ปรากฏขึ้นมาได้อย่างไร
แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ผู้เล่นทุกคนล้วนเป็นผู้โชคดี!”
ความรู้สึกของเฉินเสวียนผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“ทุกสิ่งที่ผู้เล่นได้รับภายใน《วิถียุทธ์》 ไม่ว่าจะเป็นวิชายุทธ์ พลังภายใน หรือคุณสมบัติที่เพิ่มขึ้น ล้วนซิงก์เข้ากับโลกความจริง!
ขณะเดียวกัน อุปกรณ์ อาวุธ กระทั่งสัตว์ขี่ ล้วนสามารถใช้เงินจำนวนมหาศาลอัญเชิญจากในเกมมายังโลกความจริงเพื่อใช้งานได้ ทว่าความสามารถนี้จะใช้ได้ก็ต่อเมื่อตัวละครทะลวงถึงขั้น ‘หลังฟ้า’ แล้วเท่านั้น”
“ขอบเขตที่ค้นพบในปัจจุบันแบ่งเป็น ขั้นต่ำกว่ากระแสนิยม ขั้นหลอมร่าง ขั้นหลังฟ้า ขั้นทะลุสายพล… แต่ละขั้นยังแบ่งออกเป็นระดับย่อยอีกด้วย การประเมินการเลื่อนขั้นภายใน《วิถียุทธ์》นั้นซับซ้อน โดยพิจารณาจากวิชายุทธ์ พลังภายใน วิชาจิต ประสบการณ์ต่อสู้จริง และอื่น ๆ…”
เฉินเสวียนไม่เคยคาดคิดแม้แต่ในความฝันว่า เกมเล็ก ๆ ที่เขาเข้าไปเล่นกว่าสองชั่วโมง เอาแต่กดหน้าจออย่างกลไกและเห็นว่าต่ำต้อยยิ่งนัก จะมีรายละเอียดซับซ้อนซ่อนอยู่มากมายถึงเพียงนี้
แต่จิตวิญญาณแห่งอาชีพกลับทำให้เขาดำดิ่งเข้าไปในนั้นโดยไม่รู้ตัว ประหนึ่งฟองน้ำแห้งผากที่กำลังดูดซับสายน้ำแห่งความรู้อย่างกระตือรือร้น