【สถานที่: วัดร้างไร้นาม ชานเมืองตะวันออกของเมืองจินหลิง】
【เวลา: ยามขาล ยามที่สอง วันที่สอง เดือนแปด ปีเทียนอู่ที่สี่】
【แสงไฟที่ยังไม่ดับส่องระยิบระยับ ท่ามกลางวัดร้างอันมืดมิดแห่งนี้ มีแขกที่ไม่ควรปรากฏตัวอยู่ที่นี่มาเยือนอีกคน】
【ไม่มีใครรู้ว่านางมาถึงตั้งแต่เมื่อใด】
【เห็นได้ชัดว่าเวลานั้น เจ้ายังคงหลับสนิท】
【ดูเหมือนนางจะไม่สนใจเจ้า】
【แต่เมื่อเจ้าตื่นขึ้น ก็ยังดึงดูดสายตาของนางมาได้】
【ในชั่วขณะนี้ เจ้าได้เห็นใบหน้าของนาง!】
【เจ้านิ่งอึ้งไป】
【นั่นคือใบหน้างดงามเหนือคำบรรยาย ซึ่งนับแต่เจ้าเติบโตมาจนป่านนี้ก็ไม่เคยพบเห็นมาก่อน】
【นี่คือนางฟ้าจุติลงมาจากสวรรค์หรือ?】
【แต่เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของนางฟ้าผู้นี้ไม่ค่อยดีนัก】
【ใบหน้างามของนางเย็นเยียบ ดวงตาเผยความผิดหวังและโกรธเกรี้ยวที่ยากจะปกปิด นางมองเจ้าแล้วแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน】
【“บุรุษทั่วหล้าล้วนเป็นพวกใคร่หญิงเช่นนี้หรือ? แม้แต่ขอทานตัวน้อยก็ยังมีนิสัยเช่นนี้?”】
【เมื่อต้องเผชิญกับคำเยาะเย้ยของนาง เจ้าตัดสินใจว่า】
【ทางเลือก 1: โต้กลับอย่างเจ็บแสบ: ‘ฮูหยินมาปรากฏตัวตามลำพังในวัดร้างยามดึก แล้วพูดจาเหน็บแนมชายแปลกหน้าอย่างนั้นหรือ? ไม่ทราบว่าคนไร้ตาคนใดทำให้ฮูหยินช้ำใจ ถึงได้ระบายโทสะใส่ข้าผู้ไม่เกี่ยวข้องด้วย?’】
(พลิกชะตาฟ้า: เมื่อเลือกทางเลือกนี้ ตอนจบภารกิจพลิกชะตาฟ้าคือ ‘โง่แล้วยังพูดมาก’: นางมองเจ้าแวบหนึ่ง แล้วซัดฝ่ามือออกมา หากระดับบำเพ็ญอยู่ที่ ‘ขั้นก่อนกำเนิด’ จะรับฝ่ามือนั้นไว้ได้ จากนั้นจึงเปิดฉากบทสนทนาต่อ หากระดับบำเพ็ญไม่ถึง เจ้าจะตาย)