ตระกูลเซี่ย ภายในห้องโถงรับแขก
เซี่ยหัวถูกมัดแน่นจนดิ้นไม่หลุด คุกเข่าอยู่กับพื้น เซี่ยหย่งชิง เซี่ยอิน เซี่ยส่วง และเซี่ยซีเรียงแถวกันยืนอยู่เบื้องหน้า สีหน้าของทั้งสี่แตกต่างกันไป เซี่ยหย่งชิงหน้าดำคร่ำเครียด เซี่ยอินกับเซี่ยส่วงแสยะยิ้มอย่างมุ่งร้าย ส่วนเซี่ยซีมีสีหน้าเวทนาเต็มเปี่ยม
แม้ในใจจะเคียดแค้นจนแทบขาดใจ แต่ยามนี้เซี่ยหัวก็เป็นเพียงปลาในเขียงเท่านั้น
「พี่สาม ไยต้องทำเช่นนี้ด้วยเล่า?」เซี่ยซีส่ายหน้า ถอนใจ ดวงตาคลอหยาดน้ำตา ราวกับรู้สึกเสียดายแทนเซี่ยหัวอย่างสุดซึ้ง
เซี่ยหย่งชิงหันไปถามเซี่ยอินกับเซี่ยส่วง 「พบเขาที่ใด?」
「ฮ่า!」พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ เซี่ยอินกับเซี่ยส่วงก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เซี่ยอินยกเท้าเตะเซี่ยหัวอย่างแรง ก่อนกล่าวอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องว่า 「ท่านพ่อ พวกเราพบเจ้าคนนี้ที่หอเมิ่งเยว่!
หลังไอ้ลูกนอกคอกหนีออกจากบ้าน พวกเราก็ส่งบ่าวในบ้านออกไปตามหาและสืบข่าวทั่วเมือง บ่าวคนหนึ่งบังเอิญเห็นเขาเข้าไปในหอเมิ่งเยว่ จึงกลับมาแจ้งพวกเรา พอเข้าไปข้างในก็จับตัวได้คาหนังคาเขา!」
「สมกับเป็นลูกชั่วที่นางบ่าวชั้นต่ำให้กำเนิด ไร้ยางอาย! ต่ำช้าโสมม!」เซี่ยส่วงถ่มน้ำลายใส่หน้าเซี่ยหัว 「ถึงกับไปสถานที่โสมมเช่นนั้น ทำให้ตระกูลเซี่ยของเราเสื่อมเสียจนหมดสิ้น!」
ไอ้พวกสารเลวทั้งหลาย รอไว้เถอะ สักวันฉันจะทำให้พวกแกทุกคนคุกเข่าร้องเพลงสยบแทบเท้าฉันให้ได้! เซี่ยหัวกัดฟันกรอดในใจ
「หัวเอ๋อร์!」เซี่ยหย่งชิงมองเซี่ยหัวด้วยความเดือดดาล 「เจ้าถึงกับไปสถานที่เช่นนั้น ทำให้บิดาผิดหวังยิ่งนัก!」
แม่งเอ๊ย! ทำเป็นพูดดีไปได้!
แม้ในใจจะด่ากราด แต่เซี่ยหัวกลับไม่เอ่ยอะไรสักคำ เพราะไม่มีอะไรให้พูด คนที่จงใจรู้อยู่แก่ใจแต่ทำเป็นไม่รู้ ทั้งยังพูดปดหน้าตาเฉย ไม่ว่าจะชี้แจงหรือขอความเมตตาก็มีแต่เสียเปล่า
「น้องสาม」เซี่ยอินย่อตัวลงตรงหน้าเซี่ยหัว ยิ้มกว้างจนแทบปริด้วยความลำพองใจ 「คนจากกรมอาญามาที่นี่แล้ว พวกเราบอกไปว่าเจ้าหลบหนีเพราะกลัวความผิด ฮึ ๆ หนีไปเช่นนี้ก็เท่ากับยืนยันความผิดของเจ้าเสียแล้ว! ต่อให้เจ้ามีร้อยปากก็อธิบายไม่ขึ้น!」
「หัวเอ๋อร์」เซี่ยหย่งชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมและเย็นชา 「ครอบครัวปฏิบัติต่อเจ้าอย่างถึงที่สุดแล้ว แต่เจ้ากลับไม่รู้จักดีชั่ว เช่นนั้นก็อย่าโทษผู้อื่น」
「ยังจะมัวพูดจาเหลวไหลอันใดอีก?」ฮูหยินตู้เดินออกมาจากห้องข้าง ๆ มองเซี่ยหัวด้วยสายตาอำมหิต 「รีบส่งตัวลูกชั่วคนนี้ไปกรมอาญา! เร็วเข้า! ลงมือเสียก่อนที่เรื่องจะพลิกผัน! อย่าปล่อยให้เกิดเรื่องแทรกซ้อนขึ้นมาอีก!」
เซี่ยหย่งชิงพยักหน้า 「เซี่ยอิน เซี่ยส่วง จงคุมตัวเจ้าลูกอกตัญญูผู้นี้ไปกรมอาญาเดี๋ยวนี้!」
「ท่านพ่อ...」เซี่ยซีดึงเซี่ยหย่งชิงไว้ น้ำตาไหลพราก 「พี่สามทำผิดก็จริง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นพี่น้องของพวกเรา เป็นบุตรของท่าน ท่านจะทอดทิ้งเขาจริง ๆ ไม่ได้ ต้องช่วยขอความเมตตาจากใต้เท้ากรมอาญาเหล่านั้น ขอให้พวกเขาลงโทษสถานเบา...」
เขามองเซี่ยหัวทั้งน้ำตา 「พี่สาม อย่าดื้อรั้นทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อถึงกรมอาญา อย่าได้โต้แย้งหรือปฏิเสธความผิดเป็นอันขาด ต้องแสดงท่าทีสำนึกผิดให้ดี มิฉะนั้นครอบครัวก็ช่วยท่านไม่ได้แล้ว...」
「ฮ่า ๆ ๆ...」เซี่ยหัวพลันแหงนหน้าหัวเราะลั่น ก่อนเอ่ยชื่ออีกฝ่ายพร้อมถากถางว่า 「เซี่ยหย่งชิง หากเจ้าส่งข้าไปกรมอาญาจริง ข้าก็ไม่เป็นอะไรสักนิด แต่ตระกูลเซี่ยของเจ้าจบเห่แน่ ไอ้โง่!」
ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเซี่ยหย่งชิงพลันเปลี่ยนไป เขาตวาดเสียงเย็น 「ลูกอกตัญญู! เจ้าหมายความว่าอย่างไร?」
「ท่านพ่อ อย่าฟังเขาข่มขู่!」เซี่ยอินร้อนรนลากเซี่ยหัวออกไป 「อย่าเสียเวลาอีกเลย รีบจัดการเรื่องนี้ให้จบเถิด!」
เซี่ยหัวไม่แน่ใจว่าเซี่ยหย่งชิงมีความสัมพันธ์อย่างไรกับขุนนางกรมอาญาเหล่านั้น เขาจะนั่งรอความตายไม่ได้ ต้องโต้กลับ นี่อาจเป็นความหวังสุดท้ายของเขา จึงต้องคว้าเอาไว้ให้มั่น
「เซี่ยหย่งชิง!」เซี่ยหัวแค่นหัวเราะ 「เมื่อครู่ข้าออกไปข้างนอก พอพบใครก็เล่าเรื่องชั่วช้าที่พวกเจ้าคิดจะทำกับข้าให้ฟัง คนที่ได้ยินมีไม่น้อยกว่าร้อยคน ข่าวนี้แพร่จากหนึ่งเป็นสิบ จากสิบเป็นร้อย...ยามนี้คงมีคนรู้แล้วเป็นหมื่น! พอถึงวันพรุ่ง ทั้งเมืองหลวงย่อมรู้กันทั่วว่าเจ้าลำเอียงเข้าข้างบุตรภรรยาเอก บีบบุตรอนุให้รับโทษแทนบุตรภรรยาเอก! เซี่ยหย่งชิง เจ้าว่าข่าวลือเหล่านี้จะไปถึงพระกรรณของฝ่าบาทหรือไม่? ถึงตอนนั้น ต่อให้นางยังไม่แน่ใจว่าผู้ก่อเรื่องเป็นข้าหรือเซี่ยอิน ก็ต้องเกิดความสงสัยและสั่งให้สืบสวนใหม่ หากพบว่าเจ้าบีบบุตรชายคนที่สามให้รับโทษแทนบุตรชายคนโต...หึ ๆ ตระกูลเซี่ยก็จบสิ้น! โทษหลอกลวงเบื้องสูงมีผลเช่นไร เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ?」
เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยหัว เซี่ยหย่งชิงราวกับถูกฟ้าผ่า สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างสิ้นเชิง
「ท่านพ่อ อย่าฟังเขาพูดจาเหลวไหล!」เซี่ยอินรู้ว่าท่าไม่ดี จึงร้องขึ้นอย่างร้อนรน 「ขอเพียงเราส่งตัวเขาไปกรมอาญา แล้วตกลงกับใต้เท้าเหล่านั้นให้เรียบร้อย เรื่องก็กลายเป็นจริงไปแล้ว ท่านอย่าหวั่นไหวเพราะคำโกหกของเขาเด็ดขาด!」
「พี่รอง นี่เป็นโอกาสอันดีของท่าน!」เซี่ยหัวไม่รอให้เซี่ยหย่งชิงเรียบเรียงความคิดและเอ่ยปาก เขาหันไปเติมเชื้อไฟให้เซี่ยส่วง 「พวกเขาบีบให้ข้ารับผิดแทน หากเรื่องแดงขึ้นมา ท่านก็พลอยพินาศไปด้วย แต่หากท่านยึดความถูกต้องเหนือความสัมพันธ์แล้วแจ้งความ พวกเขา ท่านก็ไม่เพียงไม่ถูกพัวพัน ยังจะได้ความชอบอีกด้วย!
ที่สำคัญที่สุด เมื่อเซี่ยอินซึ่งเป็นบุตรภรรยาเอกคนโตหมดอนาคต ท่านซึ่งเป็นบุตรภรรยาเอกคนรองก็ขึ้นแทนที่เขาได้! ทรัพย์สินและกิจการทั้งปวงของตระกูลเซี่ยก็จะตกเป็นของท่าน คิดให้ดีว่าควรทำเช่นไร อย่าโง่จนถูกเซี่ยอินลากลงน้ำไปด้วย!」
ได้ยินคำพูดของเซี่ยหัว สีหน้าเซี่ยส่วงพลันเปลี่ยนไป ก่อนความคิดจะแล่นวุ่น
「เหลวไหล! เหลวไหล!」เซี่ยอินตกใจจนขวัญกระเจิง เขาจ้องเซี่ยหัวจนแทบถลน สีหน้าราวกับอยากกินเลือดกินเนื้อ 「น้องสาม! ไอ้ลูกชั่ว! จิตใจช่างอำมหิตนัก!」เขารีบหันไปมองเซี่ยส่วง 「น้องรอง! พวกเราเป็นพี่น้องร่วมมารดากัน อย่าได้หลงเชื่อคำยุแยงให้แตกคอกันของไอ้ลูกชั่วนี่เด็ดขาด!」
เซี่ยหัวมองเซี่ยส่วงที่สีหน้าแปรเปลี่ยนไม่หยุด และเซี่ยอินที่ลนลานจนเสียกระบวน มุมปากพลันยกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ นี่คือไม้ตายพลิกสถานการณ์ของเขา กระบวนท่าแรกคือเตือนเซี่ยหย่งชิง ใช้ผลร้ายแรงของโทษหลอกลวงเบื้องสูงบีบให้ไม่กล้าผลีผลาม ส่วนกระบวนท่าที่สองคือการยุยงเซี่ยส่วง ทำให้เซี่ยหย่งชิง เซี่ยอิน และเซี่ยส่วงแตกแยกกัน แล้วดึงเซี่ยส่วงมาเป็นฝ่ายต่อต้าน
「ท่านพ่อ! น้องรอง! พวกท่านยืนงงอันใดอยู่? ลงมือสิ!」เซี่ยอินเริ่มร้อนรน
เซี่ยหย่งชิงยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าบึ้งตึงยิ่ง
「ท่านพ่อ...」เซี่ยส่วงขยับเข้าไปหาเซี่ยหย่งชิง สีหน้าซับซ้อน 「ที่น้องสามพูดเมื่อครู่...ก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผล แต่ก่อนคนภายนอกยังไม่รู้ เราจึงให้เขารับโทษแทนพี่ใหญ่ได้ ทว่ายามนี้คนภายนอกรู้กันหมดแล้ว หากเรายังให้เขารับโทษแทนพี่ใหญ่ หากฝ่าบาททรงทราบเข้า ผลที่ตามมา...ย่อมเกินกว่าจะคาดคิด!」
「น้องรอง!」เมื่อเห็นเซี่ยส่วงเปลี่ยนฝ่ายตามลม เซี่ยอินทั้งโกรธทั้งตกใจจนแทบกระอักเลือด 「อย่าถูกไอ้ลูกชั่วนี่เสี้ยมสอนและหลอกลวง! หรือเจ้าคิดจะให้ข้าติดคุกจริง ๆ?」
เซี่ยส่วงทำหน้าขรึม 「พี่ใหญ่ ไม่ใช่ว่าครอบครัวไม่คิดช่วยท่านรับผิดชอบ ทว่าเรื่องนี้คนภายนอกรู้กันหมดแล้ว ท่านยังจะให้พวกเราทำเช่นไร? โทษหลอกลวงเบื้องสูงมิใช่เรื่องล้อเล่น ความผิดที่ท่านก่อ ท่านก็รับไว้เอง อย่าพาครอบครัวทั้งหมดไปตายตกตามท่าน!」
「น้องรอง!」เซี่ยอินโกรธจนแทบคลุ้มคลั่ง 「เจ้า...เจ้าช่างเจ้าเล่ห์นัก ที่แท้ในใจเจ้าก็หวังให้ข้าเกิดเรื่องจริง ๆ!」
เซี่ยส่วงทำสีหน้าเที่ยงธรรมไร้ความเห็นแก่ตัว 「พี่ใหญ่ ท่านก่อเรื่องเพียงผู้เดียว แต่กลับจะทำให้คนทั้งครอบครัวต้องประสบภัยใหญ่หลวง ท่านไม่ละอายใจบ้างหรือ?」
「ข้าจะสู้กับเจ้าให้ตายไปข้าง!」เซี่ยอินคำรามแล้วพุ่งเข้าใส่เซี่ยส่วง
「คิดหรือว่าข้ากลัวเจ้า?」เซี่ยส่วงคำรามตอบ ก่อนพุ่งเข้าใส่เซี่ยอินเช่นกัน
ทั้งสองตะลุมบอนกัน หมัดเท้าปะทะไม่ยั้ง ราวกับสุนัขกัดกันจนขนติดเต็มปาก