จำนวนผู้อยู่อาศัยของไอซินเกนทะลุไปถึง 5629 คน!!!
6000 ไม่ไกลแล้ว 10000 จะไกลหรือ?
หนึ่งหมื่นไม่ไกลแล้ว หนึ่งแสนจะไกลหรือ?
สมาคมการค้ารักและสันติควบคุมมนุษย์ไว้กว่าสิบล้านคน
นั่นคือจำนวนที่จะทำให้ไอซินเกนอึดอัดจนแน่นขนัด ต้องกระจายออกไปยังเมืองอื่นๆ โดยเร็ว
เสียงปะทะฆ่าฟันภายในเมืองค่อยๆ เบาลง
สี่เมืองลงมือพร้อมกัน ใช้เวลาไม่นานก็สังหารเหล่าเผ่าต่างดาวภายในเมืองจนสิ้นซาก
ตอนนี้คือเวลาแห่งการเก็บเกี่ยว คือช่วงเวลาแห่งผลผลิต!!
ผู้อยู่อาศัยกลุ่มนี้ไป๋อวี้ไม่ได้พากลับไอซินเกน แต่ให้พาทหารโครงกระดูกและทหารสนับสนุนดินเหนียวไปขนย้ายทรัพยากร
พวกเขาใช้ชีวิตที่นี่มาสิบกว่าปี รู้ดีที่สุดว่าที่ไหนมีทรัพย์มีค่าซ่อนอยู่!!
เหลือเวลาก่อนสว่างอีกกว่าหนึ่งชั่วโมง ไป๋อวี้หันไปพูดกับเกาเชิงกับหลี่เจี้ยนกั๋วว่า
"พี่หลี่ น้องเกา ความคืบหน้าเร็วกว่าที่เราคาดไว้มาก ทรัพยากรในเมืองถูกเราย้ายออกไปสองในสามแล้ว"
"ผมเสนอให้เร่งแผนขึ้น เรียกเจ้าเมืองมนุษย์มาอีกให้มากกว่านี้"
"น้องไป๋ หมายความว่าจะแบ่งทรัพยากรที่เหลือให้พวกเขา?"
"ถูกต้อง ต้องปล่อยให้พวกเขาได้ชิมหวาน เห็นว่ากำไรใหญ่แค่ไหน พวกเขาถึงจะลงมืออย่างเต็มเปี่ยมด้วยแรงจูงใจ!!"
"อย่าเสียดายกำไรเล็กๆ น้อยๆ เราได้ตัวใหญ่อยู่ข้างหน้า!!"
"ฉันเข้าใจแล้ว เดี๋ยวกลับไปหาคนทันที"
"ฉันก็กลับเหมือนกัน!"
เรื่องนี้เกี่ยวพันกับแผนการขั้นถัดไป ทั้งสองจึงไม่มีใครขุ่นเคืองใจเพียงเพราะกำไรเล็กน้อย
อย่างที่ไป๋อวี้พูดไว้ เมืองนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น เมื่อสงครามแท้จริงปะทุขึ้น ตอนนั้นต่างหากที่เป็นช่วงเก็บเกี่ยวของพวกเขา!!
ไป๋อวี้ให้กลับไปรับคน ทั้งสองก็กลับไปรับคน
ข่าวถูกส่งไปยังชิงปิงเสวี่ยเช่นกัน ไม่ใช่ให้เธอกลับไปหาคน แต่ให้หลบเลี่ยงเจ้าเมืองมนุษย์คนอื่นๆ ไว้สักหน่อย
ไม่ถึงห้านาทีหลังทั้งสองจากไป แท่นส่งตัวขนาดเล็กที่ตั้งเตรียมไว้ชั่วคราวหน้าประตูเมืองก็เริ่มส่งเจ้าเมืองมนุษย์เข้ามา
พวกเขายังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะวางใจหลี่เจี้ยนกั๋วกับเกาเชิงอย่างสุดหัวใจ
หลี่เจี้ยนกั๋วกับเกาเชิงให้ส่งตัวมา พวกเขาก็ส่งตัวมา