เห็นหลี่เจี้ยนกั๋วกับเกาเชิงที่จ้องมองฝูงชนไม่วางตา ไป๋อวี้จึงเอ่ย
“น้องเกา พี่หลี่ พวกพี่ไปรับสมัครผู้อยู่อาศัยเองได้เลย จะหาได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น ผมไม่ขัดขวางแน่นอน”
“จริงเหรอ?”
หลี่เจี้ยนกั๋วมองไป๋อวี้ด้วยความตื่นตรึงใจ เมื่อกี้ที่แบ่งเสบียงทรัพยากรให้ พวกเขาก็แทบไม่เชื่อสายตาแล้ว
เขาเคยคิดว่าไป๋อวี้จะรวบผู้คนทั้งหมดเข้าไอซินเกนเสียอีก แถมยังแบ่งประชากรให้อีก… รู้สึกราวกับได้รับพระคุณเกินคาด เกินคาด!!
ถ้าเปลี่ยนเป็นตัวเอง ยากที่จะทำใจกว้างขวางได้ถึงขนาดนี้!
“ผมจะหลอกพวกพี่ไปทำไม ไปเลย!”
“ขอบใจน้องไป๋!!”
หลี่เจี้ยนกั๋วพาเกาเชิงวิ่งพล่านมุ่งหน้าสู่ฝูงชนอย่างตื่นเต้น วันนี้แม้จะพากลับไปได้แค่ร้อยคนก็ถือว่ากำไรมหาศาลแล้ว
ไป๋อวี้หันไปมองชิงปิงเสวี่ย ชิงปิงเสวี่ยในฐานะข้ารับใช้ต่างเผ่าผู้เป็นเจ้าเมือง ไม่มีสิทธิ์รับสมัครผู้อยู่อาศัยที่เป็นมนุษย์
สายตาที่ชิงปิงเสวี่ยมองมาเหมือนมองทะลุเข้าถึงใจของไป๋อวี้
“กองทัพของฉันน่าจะมีคนตามหา ฉันขอไปดูก่อน”
“ตามสบาย มีอะไรติดต่อผมมาได้ทุกเมื่อ”
“แน่นอน!!”
ชิงปิงเสวี่ยพูดจบก็เดินมุ่งไปยังแนวที่กองทัพของตนรับผิดชอบ
เมื่อทั้งสามจากไป ไป๋อวี้ก้าวเท้าเบา ๆ ร่างหายวับไปทันทีในเงามืด
ภายใต้การคุ้มกันของกององครักษ์ ร่างของเขาผุดขึ้นจากเงามืดอีกครั้งเมื่อมาถึงชั้นใต้ดิน
หินเรืองแสงเวทมนตร์ส่องสว่างพื้นที่ใต้ดินจนสว่างไสวทั้งหมด
ประตูเหล็กกล้าขนาดมโหฬารเปล่งประกายอักขระเวทนับไม่ถ้วน
หน้าประตูมีทาสปีศาจสามตัวนอนแผ่อยู่ จากสภาพร่างกายดูเหมือนถูกไฟฟ้าเผาจนเกรียม
เมื่อกี้อายเวย์เออร์ส่งข่าวมาบอกว่าพบห้องสมบัติใต้ดินของสมาคมการค้าในเมืองนี้ ไป๋อวี้จึงอ้างเหตุให้สามคนนั้นแยกย้ายไป
“นายท่าน ที่นี่คือห้องสมบัติของสมาคมการค้าในเมืองนี้ แต่มีวงเวทย์เวทมนตร์ปกป้องอยู่ ข้าเปิดไม่ได้!!”
อายเวย์เออร์พูดพร้อมท่าทีออดอ้อนเล็กน้อย
หามาได้ยากเย็นขนาดนี้ สุดท้ายกลับโดนขังอยู่นอกประตู
หล่อนส่งทาสปีศาจหลายตัวไปลองเปิดประตู ทั้งที่แรงรบของพวกมันเทียบเท่าปีศาจระดับสูงก็ถูกไฟฟ้าฆ่าตายคาประตูในพริบตา