“หวังปิง หวังปิง นายทำอะไรอยู่”
หวังปิงดึงผ้าห่มผ้านวมของตัวเองออก มองเพื่อนซี้หลิวอวี่เอ่อร์ที่โผล่มาในคฤหาสน์เจ้าเมืองของเขาด้วยสีหน้าเอือมระอา
“พี่บุญ นายก็ไม่ดูซะหน่อยว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว ยังไม่ถึงตีห้า ผมหลับได้ไม่ถึงสามชั่วโมงด้วยซ้ำ!!”
ถ้าไม่ใช่เพราะหลิวอวี่เอ่อร์คือเพื่อนแท้อีกฝ่ายยุคโลกสีน้ำเงิน เขาคงไม่เปิดสิทธิ์การใช้แท่นส่งตัวให้
ก็คงไม่เจอเรื่องมารุมเรียกให้ลุกจากเตียงตอนตีห้าแบบนี้
หวังปิงตัดสินใจแล้ว ต้องเอาสิทธิ์ส่งตัวคืนมาให้ได้
“นอนอีกทำไม เร็ว! รวบรวมกองทัพแล้วไปกับฉันเพื่อลุยหาทรัพย์!!”
หลิวอวี่เอ่อร์ร้อนรน คว้าตัวหวังปิงลากออกไป
“เดี๋ยวๆๆ พูดกันดีๆ ก่อน ลุยหาทรัพย์อะไร”
หวังปิงไม่ได้ไม่เชื่อหลิวอวี่เอ่อร์ แต่ต้องถามให้ชัดก่อน
ที่นี่ไม่ใช่โลกสีน้ำเงิน ที่นี่คือโลกโดว์มา เผ่าพันธุ์ต่างดาวมีมากกว่ามนุษย์เสียอีก การลุยหาทรัพย์เสี่ยงภัยสูงมาก
หลิวอวี่เอ่อร์ร้อนใจ คว้าตัวหวังปิงลากออกไป พลางเดินพลางพูด
“เจ้าเมืองไป๋อวี้ เจ้าเมืองหลี่เจี้ยนกั๋ว เจ้าเมืองเกาเชิง พวกเขาบุกโจมตีเมืองของสมาคมการค้ารักและสันติตอนตีสามคืนนี้ แล้วยึดเมืองได้หนึ่งเมือง”
“พวกเขาไม่เกรงกลัวตายกันเหรอ? สมาคมการค้ารักและสันติน่ะ เป็นกองกำลังของเทพีแห่งความมั่งคั่งนะ!!”
หวังปิงตกตะลึง ยอดฝีมือไป๋นี่สุดยอดจริง กล้าลงมือกับกองกำลังของเทพเซียน
ถ้าเป็นเขา แม้จะยกหัวขึ้นมองหน้าเจ้าของก็ไม่กล้า!
“พวกเขาเอาสินทรัพย์ไปสองในสามของเมือง ส่วนที่เหลือหนึ่งในสามแบ่งให้เจ้าเมืองมนุษย์คนอื่น ผมเพิ่งโดนเจ้าเมืองหลี่เจี้ยนกั๋วเรียกไปร่วมปล้นมา”
“เดาสิว่าผมปล้นได้ทรัพยากรมากี่หน่วย?”
หวังปิงมองดวงตาที่ลุกวาวของเพื่อนซี้อย่างหลิวอวี่เอ่อร์ แล้วเสี่ยงเดา
“คริสตัลพลังงานหนึ่งหมื่น?”
“นายกะด้วยใจแคบไปนะ ผมแค่คริสตัลพลังงานอย่างเดียวก็ปล้นมาได้หนึ่งแสนห้าหมื่น ยังมีโลหะ ยาเคมี ยาสมุนไพร เมล็ดพันธุ์ หนังสือสกิล แบบแปลน รวมกันแล้วอย่างน้อยห้าแสนคริสตัลพลังงาน!!”
“มากขนาดนั้นเลยเหรอ?”
หวังปิงสูดลมหายใจลึก อากาศเย็นยามเช้าไหลเข้าปอด ทำให้พลังจิตของเขาฟื้นฟูขึ้นทันที