“บุก ๆ ๆ!!”
คราวนี้ถึงตาเจ้าเมืองมนุษย์ตื่นเต้นกันบ้าง สมาคมการค้ารักและสันติไม่ได้เก่งกาจอย่างที่คิด ไม่ได้เป็นสิ่งที่เอาชนะไม่ได้
แค่การโจมตีไม่กี่ระลอกยังรับไม่ไหว นี่คือพลังของเทพีแห่งความมั่งคั่งงั้นรึ?
ประตูเมืองถูกรื้อกระแทกจนแหลกลาญ ทหารหุ่นเชิดไหลบ่าเข้าเมืองเหมือนน้ำท่วม
การต่อสู้ระยะประชิด การรบในซอยเริ่มขึ้น และนั่นหมายถึงการปล้นก็เริ่มขึ้นด้วย!!
“เราต้องทำอะไร?”
หลิวอวี่เอ่อร์ครั้งก่อนไม่ได้สัมผัสสงคราม ตอนที่หลี่เจี้ยนกั๋วตะโกนเรียกเขามา พวกต่างพันธุ์กวาดล้างหมดแล้ว
เขาไม่ต้องทำอะไรอื่น แค่เห็นอะไรก็ปล้นอะไรก็พอ
“ก็บุกเข้าไปปล้นสิ!!”
หวังปิงใส่ชุดเกราะตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ มือหนึ่งคาบดาบฟันม้า
สะบัดมือเรียกมนุษย์หินรบหลายร้อยตัวมาปกป้องรอบตัว ยังมีดวงตาปีศาจคอยบินวนเหนือศีรษะ
ตบบ่าหลิวอวี่เอ่อร์หนึ่งที
“เฮ้ย ยอดฝีมืออย่างไป๋อวี้ช่วยทุบ[เกราะป้องกันระดับเมือง]ที่แข็งที่สุดให้แล้ว ยังจะรอให้เขากวาดล้างต่างพันธุ์จนหมด แล้วแบกของมาเข้าปากเราอีกทีรึ?”
“แน่นอนไม่!!”
หลิวอวี่เอ่อร์ก็มีศักดิ์ศรีของตัวเอง
“งั้นก็เข้าท่าแล้ว ทรัพยากรต้องลุยเอง ตายก็อย่าบ่น”
หลิวอวี่เอ่อร์ยื่นมือคว้า ดึงปืนซุ่มยิงออกจากแหวนมิติ
“ไปเลยพวกเรา!!”
ไม่ใช่แค่สองคนนี้ เจ้าเมืองมนุษย์คนอื่นก็พุ่งทยานเช่นกัน
อาคารระเบิดยับไปหมด กระสุนปืนใหญ่ยังคงลามไปทางประตูเมือง เบื้องหน้ามีสิ่งมีชีวิตหุ่นเชิดนับล้านขวางอยู่ ถ้ายังไม่บุกผ่านไปแย่งทรัพยากรตอนนี้ จะรอเมื่อไร?
จะรอให้คนอื่นฆ่าศัตรูในเมืองจนหมดเกลี้ยง ปล้นของจนสะอาด ปลอดภัยสนิทแล้วค่อยเข้าไปงั้นรึ?
งั้นยังจะมาทำไม!!
เรือเหาะหลายลำบินออกจากเมืองด้านหลัง ร้องประกาศเสียงดังไปทั่วกองทัพมนุษย์
“กวาดล้างต่างพันธุ์ให้หมด ช่วยมนุษย์ให้ครบ ห้ามแย่งกัน ห้ามทะเลาะกัน ร่วมมือกันรับศัตรูภายนอก”