ความสัมพันธ์ระหว่างเต๋อฮวากับเสิ่นเหิงมั่นคงมาโดยตลอด
แม้เสิ่นเหิงจะเป็นคนคิดเยอะจนหัวหมุน แต่เขาก็ดีกับเต๋อฮวาจากใจจริง
รู้ว่าเต๋อฮวายืนทำงานอยู่แผนกกระดูกและข้อทั้งวันจนปวดขาและปวดหลัง เขาจึงตั้งใจสั่งทำถังแช่เท้าให้ แล้วยังไปหาหมอจีนเก่าแก่ให้จัดยาสมุนไพรช่วยให้เลือดลมไหลเวียนดี ก่อนจะนำไปส่งถึงหอพักของเธอ
รู้ว่าเวลาเข้าเวรกะดึกเธอมักหิว แถมยังเลือกกิน เขาก็ต้มโจ๊กกับผัดกับข้าวรสอ่อน ๆ สองอย่าง ใส่กระติกเก็บความร้อนเอาไปให้ แม้แต่ตะเกียบก็เตรียมไว้ให้พร้อม
เต๋อฮวาไม่พูดอะไร แต่ในใจกลับรู้สึกมั่นคงขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อก่อนเธอมักคิดว่าการแต่งงานเป็นภาระ อยู่คนเดียวหาเงินใช้เองสบายกว่า
แต่พอได้เจอคนแบบนี้ ที่คิดเผื่อเธอไปเสียทุกเรื่อง
แม้แต่รายละเอียดเล็ก ๆ ที่เธอเองยังไม่ทันสังเกต เขาก็ใส่ใจ ความรู้สึกที่มีคนทะนุถนอมไว้กลางใจแบบนี้ ช่างแตกต่างจริง ๆ
พอเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง เสิ่นเหิงก็เอ่ยเรื่องแต่งงานกับเธออย่างเป็นทางการ
วันนั้นเขาพาเต๋อฮวาไปเดินเล่นริมทะเล ลมทะเลพัดพาความชื้นเค็ม ๆ มา เขาถอดผ้าพันคอของตัวเองออก พันรอบคอเธออย่างประณีตทีละรอบ แล้วมองตาเธอพลางพูดอย่างจริงจัง
“เต๋อฮวา เราจัดงานแต่งกันตอนปลายปีเลยดีไหม”
เต๋อฮวามองแววตาจริงจังของเขา ไม่ได้ลังเลนักก่อนพยักหน้า “ได้สิ”
เสิ่นเหิงชะงักไปครู่หนึ่ง คล้ายไม่คิดว่าเธอจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้ จากนั้นมุมปากก็ยกขึ้น เขายื่นมือโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนเบา ๆ
อกของเขาอบอุ่น มีกลิ่นสบู่อ่อน ๆ เต๋อฮวาซบอยู่ตรงนั้น ได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
ที่แท้ต่อให้เป็นคนคิดมากแค่ไหน พอได้เจอคนที่ชอบจริง ๆ ก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน