สมองของไป๋ซูขาวโพลนไปหมด เธอทำตามสัญชาตญาณ ยื่นมือคว้าแขนเด็กคนนั้นแล้วกระชากไปด้านข้างสุดแรง
เด็กคนนั้นกลิ้งไปไกลสองเมตร พอดีไปตกตรงพื้นที่ว่างในทางเดิน ส่วนเธอเดิมทีก็หลบไปด้านหลังได้อยู่แล้ว แต่เพราะมัวชะงักจึงช้าไปครึ่งจังหวะ
กล่องกระดาษใบใหญ่ที่บรรจุน้ำยาซักผ้าไว้สี่ถังฟาดเข้าที่ขมับของเธออย่างจัง
เสียงทึบดัง “ตึง” ความเจ็บปวดรุนแรงระเบิดขึ้นในพริบตา ข้างหูมีเสียงผู้คนร้องตกใจ เสียงผู้หญิงร้องไห้ และเสียงข้าวของตกกระจายดังเพล้งพลั้ง
ภาพตรงหน้าค่อย ๆ มืดลงอย่างรวดเร็ว
ในวินาทีสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบ ไป๋ซูมีความคิดเดียว: ให้ตายสิ ฉันแค่มาซื้อของมาตุนเองนะ แถมแค่ช่วยดึงเด็กไว้ ทำไมถึงลากตัวเองมาตายด้วยได้ล่ะ ซวยเกินไปแล้ว
จากนั้นความมืดมิดไร้ขอบเขตก็โถมเข้ามา
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ไป๋ซูค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
สิ่งที่เห็นคือพื้นที่สีขาวโพลน ไม่มีทั้งเพดานและพื้น มีเพียงแสงสีขาวพร่ามัวอยู่ทุกหนแห่ง
เธอนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มมองตัวเอง ยังคงสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาสั้นชุดเดิม ร่างกายสะอาดสะอ้าน ไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย และไม่เจ็บแล้วด้วย
ความเจ็บปวดราวกับฉีกหัวใจเมื่อครู่ เหมือนไม่ใช่เรื่องจริงอย่างไรอย่างนั้น
“ไป๋ซู”
เสียงผู้หญิงใสกระจ่างดังขึ้นข้างกาย
ไป๋ซูหันไปมอง เห็นหญิงสาวในชุดเครื่องแบบสีฟ้ายืนอยู่ด้านข้าง เธอมัดผมหางม้า มือถือแท็บเล็ตไว้เครื่องหนึ่ง ใบหน้าประดับรอยยิ้มแบบมืออาชีพ “คุณตื่นแล้ว รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?”
ไป๋ซูเลิกคิ้ว อ้อ พล็อตแบบนี้เธอคุ้นเคยดี
ในฐานะนักอ่านนิยายออนไลน์มานานเกือบสิบปี เธออ่านนิยายทะลุมิติ นิยายระบบ และนิยายมิติเก็บของมาแล้วไม่ต่ำกว่าหลายร้อยเรื่อง
ทั้งคำเปิดเรื่อง ฉากนี้ แถมยังมีสาวชุดเครื่องแบบอีก นี่มันสถานที่รับสมัครงานชัด ๆ!
เธอกำลังจะถูกยมโลก หรือไม่ก็หน่วยงานทะลุมิติ หน่วยงานเดินทางข้ามโลกอะไรทำนองนั้นรับตัวไปหรือเปล่า?
หมายความว่าเธอตายแล้วงั้นเหรอ? แค่มาตุนของ ดันเจอชั้นวางถล่มทับจนตายซะได้
วิธีตายชุ่ยเกินไปแล้ว พูดออกไปใครจะเชื่อ ตุนของจนตัวเองตุนเข้าไปอยู่ในยมโลก นี่คงเป็นครั้งแรกเลยล่ะมั้ง
“ฉันตายแล้วเหรอ?” ไป๋ซูถามอย่างใจเย็น
กลับเป็นหมายเลข 037 ที่นิ่งอึ้งไป
เธอเคยต้อนรับคนใหม่มาตั้งมากมาย บ้างก็ร้องไห้ บ้างก็ลนลาน บ้างก็คิดว่าตัวเองกำลังฝัน แต่คนที่ยอมรับได้อย่างสงบว่าตัวเองตายแล้วแบบนี้มีไม่มากนัก
“ใช่ค่ะ คุณตายแล้วจริง ๆ”
หมายเลข 037 ได้สติอย่างรวดเร็ว ก่อนยิ้มกล่าวว่า “ฉันเป็นเจ้าหน้าที่แผนกภาพยนตร์และโทรทัศน์ของหน่วยงานเดินทางข้ามโลก รหัสประจำตัว 037 คุณเรียกฉันว่าสามเจ็ดก็ได้ค่ะ
คุณช่วยชีวิตคนไว้ในอุบัติเหตุที่ร้านค้าคลังสินค้า ประกอบกับบุญกุศลที่สั่งสมมาและบุญกุศลที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ คุณมีคุณสมบัติตรงตามเกณฑ์รับสมัครพิเศษของเรา ฉันจึงมาเชิญให้คุณเข้าร่วมแผนกภาพยนตร์และโทรทัศน์ของเรา เพื่อเป็นผู้ทำภารกิจค่ะ”
“แผนกภาพยนตร์และโทรทัศน์ของหน่วยงานเดินทางข้ามโลกเหรอ?”
ไป๋ซูลูบคาง นี่ก็ใกล้เคียงกับที่เธอเดาไว้ “ก็คือเข้าไปทำภารกิจในโลกภาพยนตร์กับซีรีส์ต่าง ๆ ใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ” หมายเลข 037 พยักหน้า “คุณจะเข้าไปใช้ชีวิตแทนเจ้าของร่างเดิม ทำตามความปรารถนาสุดท้ายของพวกเขา และชดเชยสิ่งที่ค้างคาใจ
ทำภารกิจสำเร็จแต่ละครั้งจะได้รับแต้ม แต้มสามารถใช้แลกสิทธิประโยชน์ต่าง ๆ ได้ ถ้าสะสมครบตามจำนวนที่กำหนด ก็ยังเลือกกลับไปเกิดใหม่ในโลกเดิมได้ด้วยค่ะ”
“อ้อ” ไป๋ซูไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ เวลาสมัครงานตอนนี้ ฝ่ายทรัพยากรบุคคลก็เก่งเรื่องวาดฝันกันทั้งนั้น บอกว่าถ้าพยายามแล้วจะมีขนมปังมีนมให้กิน
แต่พวกเขาไม่เคยบอกว่าต้องพยายามแค่ไหนกว่าจะได้เศษเงินพวกนั้นมา
เพราะงั้นค่อยตื่นเต้นตอนที่เรื่องพวกนั้นเกิดขึ้นจริงก็แล้วกัน
ไป๋ซูถามถึงข้อมูลสำคัญมากสำหรับเธอ “มีของโกงติดตัวไหม? คนอื่นเขามีทั้งระบบทั้งมิติอะไรพวกนั้น แล้วฉันมีหรือเปล่า?”
หมายเลข 037 ยิ้ม “มีค่ะ ผู้ทำภารกิจทุกคนจะมีระบบ แผนกภาพยนตร์และโทรทัศน์จะส่งภารกิจและมอบแต้มรางวัลผ่านระบบ
ระบบมีร้านค้าในตัว ผู้ทำภารกิจมือใหม่ทุกคนจะได้รับแต้มเริ่มต้น 5,000 แต้ม ส่วนคุณเป็นผู้ได้รับคัดเลือกพิเศษ จึงได้ 10,000 แต้มค่ะ”
ไป๋ซูผิดหวังอยู่บ้าง “แค่นี้เองเหรอ? คนอื่นเขายังมีมิติด้วยนะ ฉันไม่มีเหรอ?”
“มีค่ะ มีแน่นอน แต่เพราะคุณเป็นผู้ได้รับคัดเลือกพิเศษ ของโกงแบบมาตรฐานเลยเตรียมไม่ทัน
เรามอบมิติส่วนตัวให้คุณเป็นสิทธิประโยชน์พิเศษได้ค่ะ
ร้านค้าสมาชิกคลังสินค้าขนาดใหญ่ที่เกิดเหตุจะถูกจำลองขึ้นมาแบบหนึ่งต่อหนึ่ง กลายเป็นมิติพกพาของคุณ
สินค้าทุกอย่างข้างในเหมือนกับของจริงทุกประการ แถมคุณภาพยังดีกว่าของจริง เป็นสินค้าระดับดีที่สุดทั้งหมด
ทุกวันที่ 1 ของเดือนจะเติมสินค้าให้อัตโนมัติ ไม่ว่าคุณจะใช้ไปเท่าไร สินค้าก็จะถูกเติมจนเต็มใหม่ ไม่มีวันขาดค่ะ”
เดิมทีพอได้ยินว่าเตรียมของพิเศษไม่ทัน ไป๋ซูก็ใจหายวาบ แต่พอได้ฟังจนจบ ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
ให้ตายสิ? ซูเปอร์มาร์เก็ตคลังสินค้าทั้งร้านเลยเหรอ? เอามาเป็นมิติพกพาของตัวเองได้ด้วย? แถมยังเติมสินค้าให้อัตโนมัติทุกเดือน? คุณภาพก็ดีกว่าเดิมอีก?
เมื่อครู่เธอยังตุนของอยู่ในนั้นเลย ของโกงนี่เหมือนทำมาเพื่อคนชอบตุนของอย่างเธอโดยเฉพาะ!
มิติของคนอื่นไม่ใช่มีน้ำพุวิเศษก็มีที่ดิน แถมยังต้องปลูกเองอีก
แต่เธอกลับได้ซูเปอร์มาร์เก็ตทั้งร้านมาเป็นของตัวเอง มีทั้งอาหาร เครื่องดื่ม และของใช้ครบครัน แถมยังรีเซ็ตใหม่ทุกเดือน เปิดตัวมาแบบนี้ของมันต้องมีแล้ว!
“มีทุกอย่างจริง ๆ เหรอ?” ไป๋ซูตื่นเต้นขึ้นมา “ร้านนี้ขึ้นชื่อว่ามีครบทั้งเสื้อผ้า อาหาร ที่อยู่อาศัย และการเดินทาง ของในมิติฉันก็มีครบเหมือนกันใช่ไหม?”
“มีครบค่ะ” หมายเลข 037 พยักหน้า “จำลองขึ้นมาแบบหนึ่งต่อหนึ่ง สินค้าทุกอย่างที่คุณเห็นในร้านตอนนั้นมีอยู่ในมิติทั้งหมด
แถมยังมีไม่จำกัด เติมสินค้าใหม่ทุกเดือน คุณภาพก็เป็นระดับสูงสุด อย่างผลไม้ก็หวานที่สุด เนื้อสัตว์ก็สดใหม่ที่สุด แม้แต่ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวก็ให้ผลดีกว่าของที่ขายในโลกจริงมากค่ะ”
ไป๋ซูพอใจแล้ว พอใจมาก แม้จะตายอย่างไม่เป็นธรรมอยู่บ้าง แต่ได้ของโกงชิ้นใหญ่ขนาดนี้มา แบบนี้ก็ไม่ถือว่าขาดทุนใช่ไหม?
เดี๋ยวก่อน ไม่สิ จู่ ๆ ไป๋ซูก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าพลันหม่นลง
“แล้วพ่อแม่ฉันล่ะ? ฉันตายไปแบบนี้ พ่อแม่จะทำยังไง? พวกท่านเลี้ยงฉันมาจนโต แต่ฉันกลับตายอย่างกะทันหันแบบนี้ พวกท่านต้องเสียใจแค่ไหน? ร้านค้าคลังสินค้าจะจ่ายค่าชดเชยให้ไหม? จะยึกยักเรื่องเงินหรือเปล่า?”
พ่อแม่เลี้ยงเธอมาจนโต เธอยังไม่มีโอกาสตอบแทนบุญคุณก็จากไปแล้ว อย่างน้อยถ้าทิ้งเงินชดเชยไว้ให้พ่อแม่ได้ ก็จะได้ไม่เสียแรงที่เลี้ยงเธอมาเปล่า ๆ
เธอเกิดเหตุในซูเปอร์มาร์เก็ตคลังสินค้า ทางร้านต้องชดใช้ให้ เพียงแต่กลัวว่าฝ่ายร้านค้าจะยึกยักจนจ่ายเงินให้ไม่มากนัก
หมายเลข 037 ฟังแล้วก็ยิ้ม น้ำเสียงหนักแน่น “เรื่องนี้คุณวางใจได้เต็มที่ค่ะ อุบัติเหตุครั้งนี้เป็นความรับผิดชอบของซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่แล้ว เจ้าหน้าที่แผนกโลกมนุษย์ของหน่วยงานเดินทางข้ามโลกจะเข้ามาดูแล รับรองว่าจะคำนวณเงินชดเชยให้ตามเกณฑ์สูงสุด เงินที่ควรได้จะไม่ขาดไปแม้แต่นิดเดียว
เราจะให้ทางซูเปอร์มาร์เก็ตจ่ายเงินชดเชยเพิ่มเติมให้พ่อแม่ของคุณด้วย เป็นจำนวนที่มากพอให้พวกท่านมีอาหารและเครื่องนุ่งห่มไม่ขาดแคลนไปตลอดชีวิตที่เหลือ และใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสุขสบายค่ะ”
“จริงเหรอ?” ไป๋ซูแทบไม่อยากเชื่อ
“จริงแน่นอนค่ะ” หมายเลข 037 พยักหน้า “เราจะจัดการเรื่องต่าง ๆ ที่ตามมาให้เรียบร้อยด้วย
ถ้าคุณมาเป็นพนักงานแผนกภาพยนตร์และโทรทัศน์ เราจะช่วยปรับสภาพร่างกายให้พ่อแม่ของคุณหนึ่งครั้ง นี่ก็เป็นหนึ่งในสวัสดิการตอนเริ่มงานค่ะ
คุณไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรทั้งนั้น ทำภารกิจอย่างสบายใจได้เลย”
ความกังวลที่ค้างคาใจของไป๋ซูพลันคลายลง แบบนั้นก็ดีแล้ว ดีจริง ๆ
ขอแค่พ่อแม่ใช้ชีวิตได้ดี เธอก็วางใจ ไม่อย่างนั้นถึงทำภารกิจก็คงไม่สบายใจ
“ถ้าอย่างนั้น…ฉันขอดูพวกท่านได้ไหม?” ไป๋ซูถามอีกครั้ง
“ตอนนี้ยังไม่ได้ค่ะ รอคุณทำภารกิจครบตามจำนวนที่กำหนด และสะสมแต้มที่ต้องใช้สำหรับการเยี่ยมชมได้แล้ว ก็จะใช้แต้มแลกสิทธิ์เข้าดูความเป็นอยู่ของพวกท่านได้
ถ้าต่อไปมีแต้มมากขึ้น ก็ยังแลกสิทธิประโยชน์ได้อีกหลายอย่าง เช่น เพิ่มอายุขัยให้พวกท่าน อะไรทำนองนั้นก็ทำได้ค่ะ”