ยังเพิ่มอายุขัยได้ด้วยเหรอ? ดวงตาของไป๋ซูเป็นประกายยิ่งกว่าเดิม
ดีจังเลย พ่อแม่ก็อายุมากแล้ว ย่อมมีอาการเจ็บป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ บ้าง ถ้าทำให้พวกท่านสุขภาพแข็งแรงและอายุยืนถึงร้อยปีได้ ต่อให้ต้องทำภารกิจมากแค่ไหนเธอก็ยอม
แม้จะรู้ดีว่าเงื่อนไขหลายอย่างที่หมายเลข 037 พูดมาเป็นแค่การวาดฝันให้เธอเห็นก็ตาม หากอยากทำให้เป็นจริงคงต้องตั้งใจทำงานอย่างหนัก แต่มีความหวังก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย
“ได้ ฉันตกลงเข้าร่วม”
ไป๋ซูตอบอย่างเด็ดขาด “จะเริ่มทำภารกิจเมื่อไหร่?”
หมายเลข 037 ยังอดนับถือความเด็ดขาดของไป๋ซูไม่ได้ ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาจนตอบตกลงเข้าร่วม ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที
คนอื่นต้องลังเลตั้งนาน แต่เธอกลับถามให้ชัดเจนเรื่องพลังพิเศษกับครอบครัว แล้วก็ตกลงทันที
แบบนี้ก็ไม่เห็นความสามารถของฝ่ายทรัพยากรบุคคลอย่างเธอสิ
“ไม่ลองคิดดูอีกหน่อยเหรอ?” หมายเลข 037 ถาม
“จะคิดอะไรอีกล่ะ” ไป๋ซูยักไหล่ “ยังไงฉันก็ตายไปแล้ว ต่อให้คิดอีกก็คงฟื้นขึ้นมาไม่ได้หรอก
ฉันไม่อยากไปเกิดใหม่ ดื่มน้ำแกงยายเมิ่งแล้วไปเกิดใหม่ แบบนั้นก็ไม่ใช่ฉันแล้ว
การเป็นผู้ทำภารกิจก็ถือเป็นอมตะในอีกรูปแบบหนึ่ง แถมทำภารกิจก็มีพลังพิเศษ ยังมีโอกาสกลับไปเกิดใหม่ในโลกเดิมเพื่อเจอพ่อแม่อีก มีอะไรให้ลังเลล่ะ”
ที่ไป๋ซูตอบตกลงรวดเร็วขนาดนั้น ก็เพราะคำพูดของหมายเลข 037 ที่ว่าถ้าภารกิจล้มเหลวก็ไม่เป็นไร แค่ไม่ได้คะแนนเท่านั้น
แล้วจะกลัวอะไรล่ะ มีแต่ได้กับได้
“ถ้าอย่างนั้น... ฉันพาเธอไปดูพื้นที่เก็บของก่อนไหม?” หมายเลข 037 ยิ้มพลางพูด ตั้งใจถ่วงเวลาอีกสักหน่อยค่อยจบงาน ไม่อย่างนั้นภารกิจนี้จะดูเสร็จง่ายเกินไป
“ดีเลย ๆ” ไป๋ซูพยักหน้าอย่างรอไม่ไหว
เพียงแค่คิด ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปในพริบตา
ชั้นวางของขนาดมหึมาที่คุ้นเคย ป้ายแบ่งโซนที่คุ้นเคย รถเข็นที่คุ้นเคย ที่นี่เหมือนร้านค้าส่งขนาดใหญ่ที่เธอเพิ่งเดินดูเมื่อครู่ไม่มีผิด
ไม่สิ ที่นี่สะอาดและสว่างกว่าร้านนั้นเสียอีก สินค้าบนชั้นวางเรียงเป็นระเบียบ เต็มแน่นจนมองไปสุดลูกหูลูกตา
เธอเดินไปที่โซนอาหาร หยิบแอปเปิลลูกหนึ่งขึ้นมา ลูกใหญ่แดงก่ำ แค่ดมก็รู้ว่าหวาน
พอกัดเข้าไป น้ำฉ่ำเต็มปาก หวานกำลังดี อร่อยกว่าแอปเปิลทุกลูกที่เธอเคยซื้อมา
จากนั้นเธอก็เดินไปโซนอาหารสด สเต๊ก เนื้อสัตว์นานาชนิด และอาหารทะเลในตู้แช่เย็นสดใหม่ราวกับเพิ่งเชือดหรือจับขึ้นมา ทั้งยังมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่
ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวและแชมพูในโซนของใช้ประจำวันเป็นยี่ห้อที่เธอรู้จัก แต่คุณภาพเห็นได้ชัดว่าดีกว่า
โทรทัศน์ ตู้เย็น และเครื่องซักผ้าในโซนเครื่องใช้ไฟฟ้าล้วนเป็นรุ่นล่าสุด ฟังก์ชันครบกว่าเครื่องใช้ในโลกความเป็นจริงเสียอีก
เสื้อผ้าและรองเท้าในโซนเครื่องแต่งกายมีทั้งสไตล์กีฬา ลำลอง และทางการ มีครบทุกไซซ์ทุกแบบ
ถึงขั้นมีโซนเครื่องประดับทองคำ เน้นขายเครื่องประดับทอง นอกจากแบบที่ใส่ได้ในชีวิตประจำวันแล้ว ยังมีของตกแต่งสะดุดตาอีกมากมาย
ให้ตายเถอะ กำไรเห็น ๆ ไป๋ซูตื่นเต้นจนเกือบกระโดดโลดเต้น
ทองคำเชียวนะ ทองคำที่มีให้ใช้ไม่รู้จักหมด มันเปิดพลังพิเศษกันแบบนี้เลยเหรอ
ต่อไปไม่ว่าจะไปโลกไหนก็ไม่ต้องห่วงเรื่องกินเรื่องใส่แล้ว
ถ้าได้ไปโลกนิยายย้อนยุค สิ่งของพวกนี้ก็เป็นของมีค่าที่ใช้แลกเปลี่ยนได้ทั้งนั้น แค่หยิบออกมาสักหน่อยก็ใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายแล้ว
งานนี้กำไรเน้น ๆ
ไป๋ซูออกมาจากพื้นที่เก็บของ ใบหน้ายังมีรอยยิ้มที่กลั้นไว้ไม่อยู่
หมายเลข 037 เห็นท่าทางของเธอแล้วก็ยิ้มตาม “เป็นยังไงบ้าง พอใจไหม?”
“พอใจ ๆ” ไป๋ซูพยักหน้ารัว
มีซูเปอร์มาร์เก็ตค้าส่งทั้งร้านแล้ว ยังจะไม่พอใจอะไรอีก? ทั้งอาหาร เครื่องดื่ม ของใช้ ของสวมใส่ มีครบทุกอย่าง แถมเติมสินค้าให้อัตโนมัติทุกเดือน
พลังพิเศษนี้เหมือนสร้างมาเพื่อคนชอบกักตุนอย่างเธอโดยเฉพาะ
ต่อไปไม่ว่าจะทะลุมิติไปโลกไหนก็ไม่ต้องห่วงเรื่องกินเรื่องใส่แล้ว
ลงตัวสุด ๆ
“พอใจก็ดีแล้ว” หมายเลข 037 เลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตในมือ
“โลกภารกิจแรกโหลดเสร็จแล้ว ความยากไม่สูง เหมาะสำหรับมือใหม่ใช้ฝึกมือ”
“โลกซีรีส์ ‘รักของพ่อแม่’ ตัวตนของเธอคือเจียงเต๋อฮวา น้องสาวของพระเอก
ความปรารถนาสุดท้ายของเจ้าของร่างเดิมเรียบง่ายมาก ไม่เป็นพี่เลี้ยงเด็กฟรี ไม่แต่งงานผิดคน และไม่เป็นตัวเปรียบเทียบของอันเจี๋ย
แต่งงานกับผู้ชายดี ๆ มีลูกชายหญิงครบ ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปตลอดชีวิต”
ไป๋ซูเลิกคิ้ว เจียงเต๋อฮวาเหรอ?
เธอเคยดู แม่ของเธอชอบดูละครแนวชีวิตครอบครัวแบบนี้ที่สุด ไป๋ซูเลยดูเรื่องรักของพ่อแม่กับแม่มานับครั้งไม่ถ้วน
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าในยุคหลัง เจ๋อฮวากลายเป็นคำใช้เรียกคนประเภทหนึ่งไปแล้ว
แต่งงานครั้งแรกแล้วไปอยู่บ้านสามีได้ไม่กี่วัน สามีก็ไปเป็นทหารกับเจียงเต๋อฟู่ พี่ชายคนที่สามของเธอ
ไปแล้วก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย ไม่รู้เป็นหรือตาย เธอครองตัวเป็นม่ายอยู่สิบกว่าปี ทำงานหนักเยี่ยงวัวควายที่บ้านสามี แถมยังถูกคนด่าว่าเป็นกาลกิณีทำให้สามีตาย
ภายหลังในที่สุดก็ได้ไปพึ่งพาพี่ชายในเมือง แต่กลับต้องเป็นพี่เลี้ยงเด็กฟรีให้บ้านพี่ชายกับพี่สะใภ้ เลี้ยงหลานชายหลานสาวห้าคนจนโต จากสาววัยแรกรุ่นกลายเป็นหญิงวัยกลางคน
พอแก่ตัวก็แต่งงานกับเหล่าติง แล้วดูแลเหล่าติงกับลูกเลี้ยงทั้งสี่คนต่อ เหล่าติงจากไปก่อน ส่วนเธอก็ถูกลูกเลี้ยงไล่ออกจากบ้าน
ทั้งชีวิตวนเวียนอยู่กับคนอื่น ไม่เคยมีวันไหนได้ใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง
“ได้ เริ่มเลย” ไป๋ซูสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
มีพื้นที่เก็บของใหญ่ขนาดนี้อยู่ในมือแล้ว จะปล่อยให้โศกนาฏกรรมของเจ้าของร่างเดิมเกิดซ้ำได้ยังไง ไม่มีทาง
“เริ่มส่งตัว” เสียงของหมายเลข 037 ค่อย ๆ ห่างออกไป
ความรู้สึกเวียนหัวถาโถมเข้ามา ไป๋ซูหลับตาลง
......
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลิ่นกำแพงดินผสมฟางข้าวสาลีและผักดองเค็มเก่า ๆ ก็ลอยฉุนเข้าจมูก
ใต้ร่างเป็นเตียงเตาแข็ง ๆ ปูด้วยฟูกผ้าหยาบที่เสียดสีกับผิวจนเจ็บ เอวของเธอถูกกดจนปวด
ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมหลั่งไหลเข้ามาราวกับกระแสน้ำ เจียงเต๋อฮวา อายุ 16 ปี เป็นสาวชนบทจากมณฑลซานตง
พ่อแม่จากไปตั้งแต่ยังเล็ก ครอบครัวมีพี่น้องสี่คน พี่ชายคนโตเจียงเต๋อชิงกับพี่ชายคนที่สามเจียงเต๋อฟู่เข้าร่วมกองทัพเส้นทางที่แปดเมื่อหลายปีก่อน แล้วก็ขาดข่าวคราวไปตั้งแต่นั้น
พี่ชายคนที่สอง เจียงเต๋อลู่ เป็นใบ้ นิสัยขี้ขลาดและซื่อทื่อ ดูแลตัวเองยังไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการปกป้องน้องสาว
เธอเป็นเด็กกำพร้าอยู่ในหมู่บ้าน อาศัยป้าสะใภ้ใหญ่กับอาสะใภ้สามและผู้ใหญ่ในตระกูลคอยช่วยเหลืออยู่บ่อยครั้ง
ชีวิตความเป็นอยู่ขัดสน ตัวเธอก็ขี้กลัว และวันนี้เองก็เป็นวันที่ป้าสะใภ้ใหญ่กับอาสะใภ้สามมาหาเพื่อพูดเรื่องหาคู่ให้เธอ
ไป๋ซู—ไม่สิ ตอนนี้เธอคือเจียงเต๋อฮวาแล้ว
เธอนอนอยู่บนเตียงเตาอีกพักหนึ่ง ค่อย ๆ จัดระเบียบความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
ด้านนอกห้องโถงมีเสียงพูดคุยของผู้หญิงสองคน คนหนึ่งเสียงห้าว อีกคนเสียงแหลม นั่นคือป้าสะใภ้ใหญ่กับอาสะใภ้สาม
เธอลุกขึ้น สวมรองเท้าผ้าแล้วลงจากเตียงเตา พลางจัดเสื้อผ้าฝ้ายหยาบสีซีดจนขาวบนตัวให้เข้าที่
ข้างโต๊ะเตาในห้องโถง ผู้หญิงสองคนโพกผ้าคลุมศีรษะสีน้ำเงินนั่งขัดสมาธิ จิบชาหยาบ ๆ ไปพลางคุยกันไปพลาง
พอเห็นเธอเดินออกมา ป้าสะใภ้ใหญ่ก็ยิ้มกว้างพลางกวักมือเรียกทันที “เต๋อฮวาตื่นแล้วเหรอ? รีบมานั่งสิ อาสะใภ้มีเรื่องดี ๆ จะบอก”
เจียงเต๋อฮวาเดินเข้าไปนั่งเงียบ ๆ ตรงขอบเตียงเตา
อาสะใภ้สามเป็นฝ่ายพูดก่อน น้ำเสียงสนิทสนม
“เต๋อฮวาเอ๊ย ป้าสะใภ้ใหญ่กับฉันปรึกษากันมาหลายวันแล้ว ช่วยดูคู่ครองดี ๆ ให้เธอได้คนหนึ่ง”
“ลูกชายคนโตบ้านหวังที่หมู่บ้านข้าง ๆ ชื่อหวังเถี่ยจู้ รูปร่างแข็งแรง ทำงานในไร่เก่งมาก นิสัยก็ซื่อสัตย์”
“เขารู้จักกับเต๋อฟู่ พี่ชายคนที่สามของเธอด้วย พอแต่งงานกันแล้วก็ให้เขาติดตามพี่ชายเธอไปเข้ากองทัพสิ พี่ชายเธอเป็นนายทหารอยู่ในกองทัพ จะปล่อยให้น้องเขยลำบากได้ยังไง?
ถ้าอนาคตสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้ เธอก็จะได้เป็นภรรยานายทหาร ชีวิตบั้นปลายก็มั่นคงแล้ว”