เฟอร์กูสัน? อเล็กซ์?
นั่นคือผู้จัดการทีมแมนฯ ยูไนเต็ด เซอร์อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน! ส่วนชายแก่ที่ดูเหมือนคนจรจัดตรงหน้า คือ น้องชายแท้ๆ ของเขา!
กระดาษ A4 ในมือเคลาส์ร่วงกระจาย เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในลำคอมีเพียงเสียง "ฮือ ๆ"
หลินเฟิงหยิบกระเป๋า สะบัดไหล่ชนเคลาส์ตรง ๆ
เดินออกไปหลายร้อยเมตร หลินเฟิงหยุดใต้ป้ายรถเมล์
มาร์ตินตามมาข้างหลัง หอบหายใจหนัก ๆ "เฮ้ย! นายเดินเร็วขนาดนี้ไปไหน? รีบไปหาพระเจ้างั้นเหรอ?"
"ไปทดฝีเท้าที่แมนเชสเตอร์ มีที่พักกับข้าวให้ไหม? แล้วปัญหาอื่นๆ ล่ะ?" หลินเฟิงหันกลับมาถามตรง ๆ
มาร์ตินชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะลั่น พุงโยกไปมา "มีสิ! สเต็กที่คาร์ริงตันกินไม่อั้น! ไว้ใจได้ ปัญหาอื่นฉันจัดการเอง!"
"แล้วตั๋วเครื่องบินล่ะ?" หลินเฟิงล้วงกระเป๋ากางเกง
ข้างในมีเพียงเหรียญสองสามเหรียญ รวมกันไม่ถึงสิวยูโร ต่อให้ไม่ได้บินไปอังกฤษ ซื้อตั๋วรถบัสไปเบอร์ลินยังลำบาก
มาร์ตินมองเหรียญพวกนั้น มุมปากกระตุก
"ออกให้! ฉันออกเงินให้เองได้ไหม!" ชายแก่แย่งกระเป๋าผ้าใบจากมือหลินเฟิง เกือบเซเพราะน้ำหนัก "รีบไปเถอะ พี่ชายฉันอารมณ์ไม่ดี ให้เขารอนาน ๆ เอาไดร์เป่าผมมาเป่าผมที่เหลือของฉันให้ไหม้ได้"
"นายไม่เกือบหัวล้านอยู่แล้วเหรอ?"
"หุบปาก! นั่นคือการพูดเกินจริง!"
...
สี่ชั่วโมงต่อมา
ในห้องโดยสารโบอิ้ง 737
มาร์ตินกรนอยู่บนที่นั่งข้าง ๆ น้ำลายย้อยเป็นประกายที่มุมปาก ที่ปิดตาคลาดไปอยู่บนหน้าผาก
หลินเฟิงพิงข้างหน้าต่าง
เขาหลับตา จิตสำนึกลอยไปที่แสงสีฟ้าจาง ๆ ในหัว
[แผงสถานะเจ้าบ้าน]
การส่ง: 75
วิสัยทัศน์: 75
ความเร็ว: 77
พลัง: 72
ยิงประตู: 73
ความคล่องตัว: 76
เลี้ยงบอล: 71
การป้องกัน: 45
ฟรีคิก: 69
ความอึด: 85
สัญชาตญาณเกมรุก: 99
หลินเฟิงจ้องข้อมูลสองสามแถวนั้น นิ้วมือเคาะเข่าอย่างไม่รู้ตัว
เจ้าระบบนี่มันเป็นของอะไรกันแน่?
เทคโนโลยีเอเลี่ยน?
อายุสิบแปดแล้ว เห็นทีจะถูกเตะกลับบ้านอยู่ร่อแร่ เพิ่งจะตื่นขึ้นมาช้า ๆ นี่มันรีบซื้อตั๋วนั่งมาเที่ยวดึก ๆ รึไง?
หลินเฟิงลืมตา มองไฟอ่านหนังสือบนหัว
ช่างเถอะ ไม่สนใจว่ามันมาอย่างไร สำหรับตัวเองตอนนี้ เจ้านี่มีประโยชน์มากกว่าโทษ ในโลกฟุตบอล อ่อนแอคือบาปดั้งเดิม มี "อินทรีตา" กับการ์ดทดลองสองใบของโรนัลโด้ อย่างน้อยก็ได้ตั๋วเข้าสู่โลกฟุตบอลแล้ว
ส่วนแมนฯ ยูไนเต็ด...
สุดยอดสโมสรเก่าแก่มาตรฐาน
ค่าสถานะแค่นี้ของตัวเอง ไปถึงคงเบียดเข้าประตูห้องแต่งตัวไม่ได้ด้วยซ้ำ
"ติ้ง"
ในสมองมีเสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังใสแว่วหนึ่งครั้ง
แสงกะพริบวูบหนึ่ง ไอคอนรูปซองจดหมายโผล่ขึ้นมา
[สรุปเหตุการณ์เสร็จสิ้น]
[ในการแข่งขันของทีมเยาวชน U19 ดอร์ทมุนด์ ปะทะ ชาลเก้ 04 เจ้าบ้านทำแอสซิสต์โดยตรงหนึ่งครั้ง ระดับผลงาน: A]
[บรรลุความสำเร็จลับ: ได้รับสิทธิ์ทดสอบฝีเท้ากับสโมสรยักษ์ใหญ่]
[กำลังสรุปรางวัล...]
[ค่าการส่ง +3]
[ค่าความเร็ว +2]
ข้อมูลบนแผงเบลอไปครู่หนึ่ง พอชัดอีกครั้ง การส่งกลายเป็น 78 ความเร็วกลายเป็น 79
หลินเฟิงเลิกคิ้ว
แค่นี้ก็เพิ่มแล้ว? มีประโยชน์กว่าสามเดือนที่ทนทุกข์เสียอีก
การส่ง 78 ในระดับเยาวชนรุ่นเดียวกัน ถือว่าถึงเกณฑ์ดีแล้ว พอรวมกับมุมมองพระเจ้าของ "อินทรีตา" แม้แต่พวกอัจฉริยะแมนฯ ยูไนเต็ด ก็ยังสู้ได้
เขานั่งพิงไปข้างหลัง หาท่านั่งสบาย ๆ
ความง่วงหลั่งไหลเข้ามาเหมือนคลื่น
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน
"ผู้โดยสารทุกท่าน เครื่องบินกำลังจะลงจอดที่สนามบินนานาชาติแมนเชสเตอร์ กรุณาพับโต๊ะเล็ก ปรับพนักพิงให้ตรง..."
เสียงประกาศภาษาอังกฤษเพราะ ๆ ของแอร์โฮสเตสดังก้องในห้องโดยสาร
หลินเฟิงลืมตา เอียงหน้ามองนอกหน้าต่าง
ชั้นเมฆหนาทึบถูกเครื่องบินฉีกขาด
อังกฤษ ถึงแล้ว
ฝนที่แมนเชสเตอร์ตกหนักมาก
แท็กซี่จอดนอกศูนย์ฝึกคาร์ริงตัน
หลินเฟิงผลักประตูรถลงมา มาร์ตินถือกระเป๋าเอกสารวิ่งนำหน้า ร่างอ้วนกลมกลางสายฝนเหมือนลูกบอลสีเทา "เร็วเข้า! ไอ้แก่ที่สุดเกลียดคนมาสาย เร็วเข้า!"
หลินเฟิงถือกระเป๋าผ้าใบเก่า ๆ ที่ยัดของจนเต็ม ตามไปอย่างไม่รีบร้อน
ผลักประตูห้องแต่งตัวทีมชุดใหญ่ ความอบอุ่นโชยเข้ามา
ชายแก่ที่ดูแลอุปกรณ์ดึงชุดซ้อมสีแดงออกมาจากใต้ตู้ ยังไม่ทันพิมพ์เลข ก็โยนลงบนม้านั่งยาว เขามองหน้าหลินเฟิงที่เป็นเด็กเอเชียหน้าอ่อน แล้วเบ้ปาก "ศูนย์เยาวชนอยู่ทางตะวันออก มาผิดประตูหรือเปล่า?"
หลินเฟิงถอดเสื้อนอกที่เปียกโชก หยิบเสื้อสีแดงตัวนั้นมาสวม "มาร์ตินพามา"
ชายแก่ตะลึงไปครู่หนึ่ง มองหัวหน้าฝ่ายเสาะหานักเตะที่ยืนสะบัดน้ำอยู่หน้าประตู พึมพำคำว่า "บ้าเอ๊ย" แล้วหันไปจัดผ้าเช็ดตัวต่อ
เปลี่ยนเสื้อเสร็จ หลินเฟิงมุ่งหน้าไปสนามซ้อม
บนสนามหญ้าสีเขียว ผู้คนกว่ายี่สิบคนวิ่งสลับไปมาท่ามกลางโคลน เขาหรี่ตามองนักเตะที่สวมเสื้อซ้อมสีแดงและเหลือง
หัวโล้น หน้าดุ ยืนเอามือคาดเอวด่าแม่ รอย คีน
ผมทอง วิ่งเหมือนสายลม ไรอัน กิ๊กส์
อีกทั้งปีกซ้ายคนที่หัวยุ่งเหมือนเส้นบะหมี่ ใส่ต่างหูเพชร กำลังเล่นสปีดสเต็ปอย่างบ้าคลั่ง
คริสเตียโน โรนัลโด โรนัลโดตัวเล็ก
"ตรงนั้น ไปทีมแดง เล่นกองกลางตัวรุก" ผู้ช่วยผู้ฝึกสอนควิโรซ มองกระดาษที่มาร์ตินยื่นให้ คิ้วขมวดเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหัวหน้าฝ่ายเสาะหานักเตะถึงส่งเด็กที่แม้แต่ทีมเยาวชนบุนเดสลีกาไม่เอามาซ้อมกับทีมชุดใหญ่
ทีมแดงคือตัวสำรองกับทีมสำรองผสมกัน ทีมเหลืองคือตัวจริงทั้งหมด
เกมเพิ่งเริ่มสามนาที
ทีมเหลืองแดนหลัง สโคลส์ เปิดยาวแม่นยำ ลูกบอลข้ามกลางสนาม ไปถึงปีกซ้ายอย่างแม่นยำ
โรนัลโดตัวเล็กกระโดดสูง รับบอลด้วยหน้าอก เท้าขวาดันบอลออกไปทางเส้นข้าง เตรียมเร่งแซงแบ็กตัวสำรองที่ยืนประกบ
หลินเฟิงยืนอยู่ที่จุดกึ่งกลางวงกลม
[อินทรีตา เปิด]
เส้นสีทองหลายเส้นแล่นไปตามผิวหญ้า หนึ่งในนั้นเป็นเส้นสีแดงเข้ม จากใต้เท้าโรนัลโดตัวเล็ก ลากโค้งชัดเจน ตรงไปที่เส้นหลังฝั่งซ้าย
เจ้าเด็กทำสวยคนนี้ อยากออกนอกเส้นแล้วแซง
หลินเฟิงหายใจเข้าลึก ๆ ไม่สนใจตำแหน่งตัวเอง วางน้ำหนักตัวลง ก้าวยาว ๆ เฉียงไปข้างหน้า ตัดหน้าไปยืนบนเส้นทางที่เส้นแดงต้องผ่านล่วงหน้าสองก้าว
โรนัลโดตัวเล็กเพิ่งไหลบอลออกไป ก้มหน้าเตรียมเร่งความเร็ว ก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่ง
"ปัง"
กล้ามเนื้อชนกันเสียงทึบ โรนัลโดตัวเล็กเซไปหนึ่งก้าว บอลใต้เท้าหลุดการควบคุมทันที
"ฟัก!" ชาวโปรตุกีสสะบัดไหล่ชา จ้องมาอย่างดุร้าย "ตาไม่เห็นหรือไง?"
หลินเฟิงไม่สนใจ
บอลอยู่ใต้เท้า เส้นสีเขียวสามเส้นกระจายออกทันที
ปีกขวามีเส้นสีเขียวแคบ ๆ เส้นหนึ่ง แปลว่าเส้นทางนี้ส่งยาก ผ่านระหว่างรอย คีน กับ แกรี่ เนวิลล์ ตรงไปยังพื้นที่ว่างในกรอบเขตโทษ
"ไม่สนแล้ว ไงก็เกมซ้อม" หลินเฟิงไม่คิดมาก
ปลายเท้าขวาแหย่บอล
ลูกบอลเฉียดหญ้าเปียก เกิดละอองน้ำ ตัดแนวรับตัวจริงแมนฯ ยูไนเต็ดขาดออก