หลังรออยู่หลายชั่วโมง โชคดีที่เขาซื้อตั๋วเครื่องบินต่อจากผู้โดยสารที่เพิ่งยกเลิกไปได้หนึ่งใบ
ตอนขึ้นเครื่อง บาดแผลยังเจ็บแปลบอยู่
แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความตื่นเต้นและดีใจจนแทบเก็บไว้ไม่อยู่
พอคิดว่าอีกไม่นานก็จะได้เจอซีซี ได้เจอเนี่ยนชิงกับซือมู่ หัวใจของเขาก็ไม่อาจสงบลงได้อีก
อีกด้านหนึ่ง โจวเซี่ยหนานเพิ่งพาหนานซี เนี่ยนชิง และซือมู่ไปกินข้าวด้วยกันเสร็จ
ไม่ได้เจอคุณแม่มานาน เด็กน้อยทั้งสองจึงตื่นเต้นกันมาก
หนานซีเลยพาพวกเขาไปร้านอาหารร้านโปรด
โจวเซี่ยหนานเป็นห่วงว่าหนานซีท้องโตแล้วจะไม่ปลอดภัย จึงอาสาไปส่งพวกเขา
ระหว่างกินข้าว เนี่ยนชิงกับซือมู่ต่างก็มีความสุขมาก
หนานซีมองพวกเขาแล้วก็รู้สึกอบอุ่นใจ
แต่ในใจกลับเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง ว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก
เพียงลมพัดมา หัวใจตรงตำแหน่งนั้นก็เหมือนถูกลมเย็นโกรกผ่าน ยิ่งรู้สึกเจ็บเป็นพิเศษ
โจวเซี่ยหนานจะไม่รู้ได้อย่างไร?
เขาอ้าปาก เตรียมจะบอกข่าวว่าลู่เจี้ยนเซินกำลังจะกลับมา
แต่แล้วก็อดกลั้นไว้
เรื่องน่าประหลาดใจแบบนี้ ปล่อยให้ลู่เจี้ยนเซินเป็นคนบอกเธอเองดีกว่า
หลังส่งพวกเขากลับถึงบ้าน หนานซีเริ่มง่วง จึงขึ้นไปนอนกลางวันก่อน
ก่อนจากไป โจวเซี่ยหนานอุ้มเนี่ยนชิงกับซือมู่ขึ้นมาเอง แล้วถามว่า «ลุงโจวอยากถามอะไรหนูสองคนหน่อย บอกลุงตามตรงได้ไหม?»
«ได้» เด็กน้อยทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน
«ไม่ได้เจอคุณพ่อนานขนาดนี้ เนี่ยนชิงกับซือมู่คิดถึงคุณพ่อไหม?»