ลู่เจี้ยนเซินยื่นมือออกไปแล้ว ในจังหวะที่กำลังจะโอบหนานซีเข้ามาไว้ในอ้อมแขน
จู่ ๆ หนานซีก็เงยหน้าขึ้น ดวงตากระจ่างใสมองเขาอย่างเรียบเฉย
“ขอโทษนะคะ คุณบอกว่าคุณเป็นใครนะ?”
ลู่เจี้ยนเซินราวกับถูกกระแทกอย่างแรงไปทั้งตัว
เขามองหนานซีด้วยความไม่อยากเชื่อ เสียงสั่นเครือ “ซีซี นี่ผมเอง คุณลืมผมแล้วเหรอ?”
“ใช่ค่ะ ฉันลืมแล้ว”
ทว่าหนานซีเพียงมองเขาอย่างสงบนิ่ง ราวกับสระน้ำใสไร้ระลอกคลื่น
น้ำเสียงของเธอเย็นชาเกินไป
ตัวเธอเองก็เย็นชาเกินไปเช่นกัน
ลู่เจี้ยนเซินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น รู้สึกเพียงว่ามีดเล่มหนึ่งกำลังกรีดเนื้อบริเวณหัวใจของเขาทีละนิด
ความเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกกรีดด้วยมีด ก็คงเป็นแบบนี้เอง
“ซีซี...” ลู่เจี้ยนเซินไม่อยากยืนรอให้ทุกอย่างเป็นไป เขาก้าวเข้าไปหาแล้วเอ่ยเสียงแหบ “คุณจำผมไม่ได้จริง ๆ เหรอ? ผมเจี้ยนเซิน เป็นสามีของคุณนะ!”
หนานซีเม้มปาก พยายามอดกลั้นอย่างสุดกำลัง
เธอกำหมัดแน่น เงยหน้าขึ้นตอบอย่างสงบ “คุณเข้าใจผิดแล้ว ตอนนี้คุณควรเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของโจวเสี่ยวจิ้ง ไม่ใช่สามีของฉัน คุณกู้ นิสัยเที่ยวเรียกคนอื่นว่าเมียแบบนี้ไม่ดีเลยนะคะ นี่คุณกำลังทำผิดกฎหมายอยู่”
ในวินาทีนั้นเอง ลู่เจี้ยนเซินถึงได้รู้ว่าซีซีของเขาไม่ได้ลืมเขา
แต่เธอกำลังเสียใจและโกรธ จึงจงใจทำเป็นจำเขาไม่ได้
“ผมไม่ได้แต่งงานกับเธอ ซีซี ตอนที่เห็นคุณสวมชุดแต่งงานเดินออกจากบ้าน ผมก็เสียใจแล้ว”