แพทย์พยักหน้า “แน่นอนว่าต้องให้ความร่วมมือกับการสอบสวน แต่เธอก็เป็นคนไข้ของผมเหมือนกัน ผลตรวจล่าสุดของเธอแย่มาก จำเป็นต้องรักษาตัวที่โรงพยาบาล ไม่อย่างนั้นอาจไม่มีโอกาสมีลูกได้อีกตลอดชีวิต”
โจวเสี่ยวจิ้งยิ้มอย่างซีดเซียว ก่อนจะมองแพทย์ด้วยแววตาซาบซึ้ง
“ขอบคุณนะคะ แต่พิธีแต่งงานของฉันล่มไปแล้ว ฉันก็ไม่มีเหตุผลต้องใช้ข้ออ้างนี้หลอกคู่หมั้นอีก”
แพทย์มองเธออย่างงุนงง “ข้ออ้าง? หลอกลวง?”
“โจวเสี่ยวจิ้ง ในฐานะแพทย์ ผมคิดว่าผมมีหน้าที่ต้องบอกคุณว่า ผมไม่เคยหลอกคนไข้เลย”
“คุณ...”
โจวเสี่ยวจิ้งนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้
จากนั้นใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดอย่างรวดเร็ว จนไร้สีเลือดแม้แต่น้อย
เธอเอ่ยเสียงสั่น แทบไม่อยากเชื่อ “พูดให้ชัดสิ คุณหมายความว่ายังไง?”
“ตอนนั้นเราไม่ได้ตกลงกันแล้วเหรอว่าฉันจะให้เงินคุณ แล้วคุณจะช่วยหลอกคู่หมั้นของฉัน?”
แพทย์เพียงมองเธออย่างเรียบเฉย “ผมไม่เคยรับเงินจากคุณ ซองแดงนั่นผมคืนให้แม่คุณไปตั้งนานแล้ว และผมก็ไม่เคยรับปากคำขออะไรของคุณเลยสักอย่าง”
คราวนี้สีหน้าของโจวเสี่ยวจิ้งหม่นหมองราวกับคนตาย
“ถ้าอย่างนั้น...คุณกำลังจะบอกว่าคุณไม่ได้หลอกฉัน แล้วฉัน...” เสียงของเธอแหบพร่า พังทลายจนถึงขีดสุด “ฉันมีลูกไม่ได้จริง ๆ แล้ว เป็นแม่คนไม่ได้อีกแล้ว”
“เรื่องทั้งหมดไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ทุกอย่างเป็นเรื่องจริง ฉันมีลูกอีกไม่ได้แล้วจริง ๆ ใช่ไหม?”