“คุณไม่เชื่อก็ช่วยไม่ได้ สิ่งที่ฉันพูดไปทั้งหมดคือความจริง”
หนานซียังคงส่ายหน้า “ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร ฉันก็ไม่เชื่อหรอก”
“ฟางชิงเหลียน วางสายเดี๋ยวนี้ วางสายเลย ฉันไม่อยากฟังอีกแล้ว” หนานซีขึ้นเสียงอย่างฉับพลัน ก่อนจะตะโกนออกมาด้วยความสิ้นหวัง
แม้จะรู้ว่าเจี้ยนเซินพูดแบบนั้นเพราะต้องการช่วยเธอ และเพื่อเธอกับลูก เขาจึงจำใจต้องพูดออกมา
แต่หัวใจของเธอก็ยังเจ็บปวดอยู่ดี
ส่วนฟางชิงเหลียน ยิ่งเห็นหนานซีเจ็บปวดมากเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกสะใจมากขึ้นเท่านั้น
โอกาสดีที่หาได้ยากเช่นนี้ เธอจะยอมปล่อยไปได้อย่างไร
“หนานซี เจ็บปวดไหม? เจ็บก็ดีแล้ว”
“ฉันเคยบอกแล้วว่า ความเจ็บปวดที่ฉันเคยเผชิญ เธอก็ต้องลิ้มรสมันด้วยตัวเองสักครั้ง”
อีกฟากของวิดีโอ ลู่เจี้ยนเซินกำหมัดแน่น
เมื่อเห็นหนานซี เขาก็เจ็บปวดใจจนแทบทนไม่ไหว
แต่บนใบหน้ากลับทำได้เพียงอดกลั้นอย่างสุดกำลัง ไม่กล้าแสดงออกมาแม้แต่น้อย
ในใจ ความโกรธเกรี้ยวปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ
หนานซีของเขาเจ็บ เขาก็เจ็บด้วย
แต่ผู้หญิงอย่างฟางชิงเหลียนเสียสติจนไร้เหตุผลไปแล้ว ตอนนี้เขาทำได้เพียงตามใจเธอให้มากที่สุด
ไม่อย่างนั้น เขาไม่กล้าคิดเลยว่าหากเธอโกรธขึ้นมา จะทำอะไรลงไปบ้าง
เขารู้ดีว่า หากลูกเป็นอะไรไป หนานซีจะไม่มีวันอยู่บนโลกนี้ต่อไปเพียงลำพังแน่นอน
เพราะฉะนั้น เขาต้องถอยเพื่อรุก
มีเพียงการยอมรับเงื่อนไขของเธอ ทำให้เธอคลายความระแวดระวัง เขาจึงจะซ่อนแผนการไว้เบื้องหลังและมีเวลามากขึ้นในการตามหาหนานซี