เดิมทีลู่เจี้ยนเซินรู้สึกแย่มากจริง ๆ แต่พอเห็นซือมู่ตัวน้อยรู้ความขนาดนี้ ในใจก็รู้สึกดีขึ้นทันที
ก็จริงนะ ใคร ๆ ก็บอกว่าฝาแฝดมักมีนิสัยแตกต่างกันมาก
เนี่ยนชิงอาจจะติดแม่มากกว่า และเป็นคนอ่อนไหวกว่า
ส่วนซือมู่ก็เหมือนเขามากกว่า ทั้งยังมีเหตุผลกว่า
แบบนี้ก็ดี เด็กทั้งสองคนจะได้เติมเต็มส่วนที่ขาดของกันและกัน
ลู่เจี้ยนเซินกอดซือมู่แน่น พลางพูดเสียงอ่อนโยนว่า “ขอบใจที่ปลอบพ่อนะซือมู่ พ่อรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว”
“อีกอย่าง พ่อจะโกรธเนี่ยนชิงได้ยังไง เป็นพ่อเองที่ทำไม่ดี พ่อไม่ได้มาหาลูกตั้งนาน ต่อจากนี้พ่อจะชดเชยให้ลูกกับน้องอย่างดีแน่นอน”
“ของที่พ่อคนอื่นให้ลูกได้ พ่อก็ให้ได้เหมือนกัน ไม่ว่าจะเล่นเกมหรืออุ้มสูง ๆ พ่อก็ทำได้เก่งกว่าพวกเขาแน่นอน”
ถึงอย่างไรก็ยังเป็นเด็ก พอซือมู่ตัวน้อยได้ยินแบบนั้น ดวงตาก็โค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยวด้วยรอยยิ้ม “จริงเหรอครับพ่อ ถ้างั้นห้ามกลับคำนะ ต้องทำให้ได้อย่างที่พูดด้วย!”
“อืม พ่อรับรองว่าจะทำให้ได้ ต่อไปพ่อจะไม่จากลูก ๆ ไปอีกแล้ว”
ไม่นานพ่อลูกทั้งสองก็เล่นกันอย่างสนุกสนานอยู่ในห้องรับแขก
ในห้อง
หนานซีอุ้มเนี่ยนชิง พลางพูดอย่างอดทนว่า “แม่รู้ว่าเนี่ยนชิงยังชอบพ่อมาก อยากเล่นกับพ่อมากใช่ไหมจ๊ะ”
เนี่ยนชิงตัวน้อยเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไร
หนานซีพูดต่อว่า “เนี่ยนชิงแค่รู้สึกว่าหลายปีมานี้แม่ลำบากอยู่คนเดียว เลยคิดว่าพ่อน่าจะช่วยแบ่งเบาภาระให้แม่บ้าง แต่พ่อกลับไม่ได้อยู่ด้วย พ่อดูแลแม่ พี่ชาย แล้วก็หนูได้ไม่ดีพอ”