เขาจุมพิตแผ่วเบาลงบนหน้าผากเธอ ลู่เจี้ยนเซินจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยเช่นกัน ก่อนจะจับมือหนานซีพากันเดินออกไป
ทันทีที่ประตูเปิด ทั้งสองก็เดินออกมาพร้อมมือที่สอดประสานกันแน่นสนิท ดูรักใคร่กันเป็นพิเศษ
พอเห็นลู่เจี้ยนเซินกับหนานซี เสี่ยวซือมู่ก็ยิ้มกว้างแล้วร้องเรียกทันทีว่า “คุณพ่อคุณแม่ ผมรู้อยู่แล้วว่าพวกคุณอยู่ข้างใน!”
พูดยังไม่ทันขาดคำ เขาก็โผเข้าหาลู่เจี้ยนเซินอย่างอดใจรอไม่ไหว
หนานซีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้แต่ลูบจมูกอย่างไร้ความผิด
เจ้าตัวเล็กนี่เพิ่งได้เจอพ่อไม่ทันไร คุณแม่อย่างเธอก็เหมือนจะถูกลืมเสียแล้ว
เจ็บจี๊ดเลยจริง ๆ
เมื่อเทียบกับความตื่นเต้นดีใจของซือมู่ เสี่ยวเนี่ยนชิงกลับดูเก็บอาการมากกว่า
เขาดีใจมากเช่นกัน ทว่านัยน์ตาที่มองลู่เจี้ยนเซินยังเต็มไปด้วยความสงสัย
เพราะนี่เป็นการพบกันครั้งแรกของทั้งคู่
“คุณเป็นพ่อของผมจริง ๆ เหรอ?” เสี่ยวเนี่ยนชิงเดินไปอยู่ข้างหนานซี พลางเงยหน้าถามลู่เจี้ยนเซิน
“แน่นอนสิ น้องชาย พ่อผ่านการรับรองจากผู้เชี่ยวชาญอย่างพี่แล้วนะ” ซือมู่พูดอย่างภาคภูมิใจ
ใครจะคิดว่าเสี่ยวเนี่ยนชิงกลับทำหน้าจริงจัง ก่อนเอ่ยอย่างหนักแน่นว่า “พี่ครับ ผมไม่อยากฟังพี่พูด ผมอยากฟังเขาพูดเอง”
ลู่เจี้ยนเซินอุ้มซือมู่แล้วคุกเข่าลง สบตาเสี่ยวเนี่ยนชิงในระดับเดียวกัน ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นกัน