หัวใจของลู่เจี้ยนเซินพลันไหววูบ เขารีบจะเดินเข้าไปหา
แต่เมื่อนึกถึงท่าทีต่อต้านของเนี่ยนชิงตัวน้อยเมื่อครู่ เขาก็ชะงักแล้ววางเท้าที่กำลังยกขึ้นลงทันที
อย่างไรเสียก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง เขาจะใจร้อนไม่ได้ ต้องอดทนให้มากหน่อย
หนานซีเอื้อมมือไปจับมือลู่เจี้ยนเซินเงียบ ๆ พร้อมปลอบว่า “ไม่ต้องกังวลนะ เมื่อกี้ฉันคุยกับเนี่ยนชิงแล้ว เขาไม่ได้เกลียดคุณหรอก แค่รู้สึกไม่พอใจแทนฉันอยู่ชั่วครู่ เลยงอนคุณนิดหน่อย”
“พอเห็นคุณอยู่กับซือมู่ ที่จริงเขาก็อิจฉามากเลย”
ต้องยอมรับว่าคำพูดของหนานซีช่วยให้ลู่เจี้ยนเซินโล่งใจขึ้นมาก
“จริงเหรอ?” เขาถาม แววตาพลันเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“จริงสิ แค่เขายอมออกมาจากห้อง ก็แปลว่าให้อภัยคุณแล้ว เพียงแต่อาจจะยังเขินอยู่ หรือไม่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มคุยกับคุณยังไง คุณอดทนอีกหน่อย แล้วให้เวลาเขาอีกนิดนะ”
“จริงสิ เมื่อกี้คุณเล่นเกมกับซือมู่อยู่ไม่ใช่เหรอ? พวกเราได้ยินเสียงหัวเราะของคุณสองคนจากในห้องเลย ที่จริงเนี่ยนชิงได้ยินแล้วก็อิจฉามากเหมือนกัน เอาอย่างนี้ คุณไปเล่นกับซือมู่ต่อเถอะ ฉันจะลองชวนเนี่ยนชิงให้มาเล่นด้วยกัน”
หนานซีเสนอ
ลู่เจี้ยนเซินพยักหน้าเห็นด้วย “ได้เลย ความคิดนี้ดีมาก”
จากนั้นเขาก็ก้าวเดินไปข้างหน้า
พอเห็นเขาเดินมาทางตัวเอง เนี่ยนชิงตัวน้อยก็กำของเล่นในมือแน่น
มือเล็ก ๆ กำแน่นจนเห็นได้ชัด