ลู่เจี้ยนเซินไม่ได้พูดอะไร
เขาหันหลังให้ ก่อนจะเดินจากไป
เฉินเจิงยื่นมือเคาะประตูเบา ๆ
ไม่นานนัก เสียงของหนานซีก็ดังมาจากข้างใน “เข้ามาได้ค่ะ!”
ตอนเฉินเจิงเข้าห้อง เขาไม่ได้ปิดประตู เพียงแง้มไว้เท่านั้น
นั่นหมายความว่าลู่เจี้ยนเซินอยากเข้ามาเมื่อไรก็เข้ามาได้
“ช่วงนี้คุณนายยังเป็นตะคริวที่ขาอยู่ตลอดจนนอนไม่หลับหรือเปล่าครับ” เฉินเจิงถาม
หนานซีส่ายหน้า “ไม่ค่ะ ตรงกันข้าม ช่วงสองสามวันนี้ฉันนอนหลับสบายดี”
เฉินเจิงชะงักไปครู่หนึ่ง
แต่ไม่นานเขาก็นึกถึงสาเหตุได้
“คุณนายครับ เมื่อกี้คุณชายเป็นคนพาผมขึ้นมาครับ”
หนานซีหันไปมองเขาทันที สีหน้าราวกับไม่อยากเชื่อ “เขาพาคุณขึ้นมาเหรอ แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหนคะ”
“ถ้าผมเดาไม่ผิด ตอนนี้คุณชายน่าจะยืนอยู่หน้าประตู ยังไม่ได้ไปไหนครับ”
เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เวลานี้ลู่เจี้ยนเซินกำลังพิงกำแพงอยู่ ร่างสูงใหญ่ของเขาไม่เหลือมาดองอาจผึ่งผายอย่างที่เคยเป็น กลับดูหม่นหมองและอ่อนล้าอยู่หลายส่วน
นิ้วเรียวยาวที่เห็นข้อนิ้วชัดคีบบุหรี่มวนหนึ่งไว้ เขายกมันขึ้นเล็กน้อย ก่อนสูดควันเข้าไปอย่างแรง
ในเวลาไม่ถึง 10 นาที เขาสูบบุหรี่ไปแล้ว 2 มวน
ท่ามกลางควันบุหรี่ที่ลอยอ้อยอิ่ง ดวงตาคู่นั้นยิ่งดูหม่นลึกและเศร้าสร้อย
แม้ประตูจะเปิดแง้มไว้ แต่ห้องเก็บเสียงได้ดีมาก เขาจึงไม่ได้ยินเสียงใด ๆ จากข้างในเลยแม้แต่น้อย
ยิ่งเป็นแบบนี้ ในใจก็ยิ่งทรมาน