ตอนนั้นเอง หนานซีเดินผ่านข้างกายเขาไปอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหันไปมองเฉินเจิง “ไปกันเถอะ!”
เฉินเจิงเอ่ยอย่างลังเล “คุณนายครับ ผมบอกขั้นตอนการตรวจครรภ์ให้คุณชายทราบหมดแล้ว จริง ๆ เขาเข้าใจทั้งหมดแล้ว ให้เขา...”
แต่ยังไม่ทันพูดจบ หนานซีก็ขัดขึ้นเสียก่อน
“ถ้าคุณไม่อยากไปเป็นเพื่อนฉัน งั้นฉันไปเองก็ได้”
พูดจบ หนานซีก็เดินอ้อมเขาไปข้างหน้า
“คุณชาย...” เฉินเจิงมองลู่เจี้ยนเซินอย่างกระวนกระวาย
“ไปเป็นเพื่อนเธอเถอะ!” ลู่เจี้ยนเซินรีบบอก
“ครับ”
ไม่กี่นาทีต่อมา เฉินเจิงนั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ พาหนานซีไปด้วย
หนานซีนั่งอยู่เบาะหลัง ใบหน้าดูเรียบเฉย ราวกับไม่มีอารมณ์ใดผันแปร
แต่มีเพียงเธอที่รู้ว่าหัวใจอึดอัดแน่นจนรู้สึกแย่เพียงใด
เมื่อคืน เฉินเจิงผู้ชายคนหนึ่งอยู่ในห้องเธอนานกว่าหนึ่งชั่วโมง
วันนี้เธอจงใจให้เฉินเจิงทำหน้าที่แทนสามีของเธอ พาเธอไปตรวจครรภ์
เธอคิดว่าเขาคงโกรธ
แต่เขากลับนิ่งสงบผิดปกติ
ราวกับใครจะไปเป็นเพื่อนเธอก็ได้ทั้งนั้น
เขาไม่โกรธ ไม่หึงหวง
แล้วเขากลับมาอยู่ข้างเธอเพราะอะไรกันแน่?
เพื่อชดเชยให้เธอ หรือเพราะรู้สึกผิด?
นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ
ที่จริงเธอจะทนทำเย็นชากับเขาได้อย่างไร เพียงแค่ในใจมีความงอแงและเอาแต่ใจแบบเจ้าหญิงอยู่บ้าง อยากให้เขาง้อเท่านั้น
แค่สองสามวัน เธอก็ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
เธอแค่อยากให้เขาได้ลองสัมผัสความรู้สึกของการ “ถูกลืม” บ้าง
แต่พอคิดว่าเขากลับใจกว้างถึงเพียงนี้ หัวใจเธอก็อดเจ็บปวดขึ้นมาไม่ได้