“อะไรนะ?”
เด็กน้อยทั้งสองเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน
“หม่าม้า เมื่อกี้หม่าม้าเพิ่งไล่ปะป๊าออกไปไม่ใช่เหรอ? หายโกรธแล้วเหรอ?”
หนานซีอธิบายอย่างใจเย็น “แม่โกรธ โกรธมากด้วย แต่ไม่ได้หมายความว่าแม่จะไม่รักพ่อแล้ว ก่อนจะได้พบพวกหนู แม่พบพ่อก่อน และตกหลุมรักพ่อก่อน”
“เพราะแม่รักพ่อ แม่ถึงรักพวกหนูด้วย เวลาที่แม่รักพ่อนานกว่าเวลาที่แม่รักพวกหนูเสียอีก เพราะฉะนั้นแม่จะพูดโกหกไม่ได้”
เด็กน้อยทั้งสองรู้สึกเศร้า ความกระตือรือร้นก็ลดลงไปไม่น้อย
หนานซีปลอบอีกครั้ง “เด็กดีไม่ต้องเสียใจนะ เพราะต่อไปจะมีใครบางคนที่รักพวกหนูมากกว่าแม่ พวกเขาจะให้พวกหนูเป็นอันดับหนึ่งในชีวิตอย่างแน่นอน”
“พวกเขาจะรักหนูมาก ๆ เหมือนที่แม่รักพ่อเลย”
เด็กน้อยทั้งสองกลับมาอารมณ์ดีอีกครั้ง ไม่เศร้าแล้ว
แต่ก็ยังแอบหึงอยู่นิดหน่อย
มื้อเย็น หนานซีกินข้าวพร้อมกับเนี่ยนชิงและซือมู่
ความจริงหนานซีกินอย่างใจลอยอยู่บ้าง
ตั้งแต่ลู่เจี้ยนเซินปรากฏตัวเมื่อครู่ เขาก็หายไป ไม่รู้ว่าไปไหนแล้ว
แต่เธอไม่กล้าถามเด็กทั้งสอง เพราะยังวางท่าไม่ลง
จึงกินข้าวไปเงียบ ๆ
กินได้ไม่มาก หนานซีก็ขึ้นไปข้างบน
เพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนเสร็จ จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตู
หนานซีเปิดประตูออก ก็เห็นคนรับใช้เข็นเสื้อผ้าเข้ามาเป็นแถว
เสื้อผ้าเหล่านั้นล้วนเป็นคอลเล็กชันใหม่ประจำฤดูกาล มีให้เลือกละลานตาจนชวนให้ตาพร่า
ต้องยอมรับว่าสวยจริง ๆ