“หนานซี!”
กู้โม่หานร้องเรียกพลางวิ่งเข้าไปหา
แต่ตำรวจที่อยู่รอบ ๆ กลับคว้าตัวเขาไว้
“คุณเป็นใคร? จะทำอะไร?”
“ผม... ผมคือ...”
ตอนนั้นเอง กู้โม่หานถึงได้รู้ว่าถ้อยคำช่างไร้น้ำหนักเหลือเกิน
เขาค้นหาคำตอบอยู่ในหัววนไปวนมา แต่สุดท้ายก็พูดอะไรที่ฟังขึ้นไม่ได้สักอย่าง
“ผมเป็นเพื่อนเธอ”
ท้ายที่สุด เขาทำได้เพียงพูดประโยคที่ฟังดูไร้พลังเช่นนี้ออกมา
“แฟนของเธออยู่ตรงนั้นแล้ว ถ้าเป็นแค่เพื่อนก็ไปโรงพยาบาลเถอะ อย่าเข้าไปเลย”
กู้โม่หานรู้ดีว่าแฟนที่ตำรวจพูดถึงคงเป็นโจวเซี่ยหนาน
“ผมไม่ใช่เพื่อนธรรมดาของเธอ เด็กในท้องเป็นลูกของผม ผมเป็นพ่อของเด็ก ให้ผมเข้าไปเถอะ”
พอได้ยินเช่นนั้น ตำรวจจึงยอมปล่อยเขา
ข้าง ๆ มีรถพยาบาลจอดอยู่ กู้โม่หานพุ่งตรงไปทางรถคันนั้น
แต่ตอนที่เขาวิ่งไปถึงก็สายเกินไปแล้ว
จากระยะไกล เขาเห็นเพียง “หนานซี” ในชุดแต่งงานสีแดงสดถูกยกขึ้นเปลหาม แขนทั้งสองข้างห้อยลงข้างเปลอย่างไร้เรี่ยวแรง
เลือดจากร่างของเธอหยดลงมาไม่ขาดสายราวกับสายน้ำ
เลือดหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนพื้น
ยังอุ่นอยู่ ทั้งยังมีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง
ข้างกาย “หนานซี” มีโจวเซี่ยหนานยืนอยู่ สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน
เขาอ้าปากตะโกนเรียกเธอเสียงดังครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่ “หนานซี” ยังคงนอนนิ่งอยู่บนนั้น ไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย
มีเพียงเลือดที่ไหลทะลักออกมาไม่หยุด